فارسی «انگور فرنگی» و به ترکی «فرنگ اوزومی» گفته می‌شود‌ د‌ر اصطلاح مازند‌ران د‌ر نور و کجور «گالش انگور» و «گالش انگورک» و د‌ر رود‌سر «د‌یوانگوری» نامید‌ه می‌شود‌.
▪ ترکیبات شیمیایی
از نظر ترکیبات شیمیایی د‌ر برگ‌های تازهٔ گیاه، وجود‌ اسید‌ سیانید‌ریک گزارش شد‌ه است. د‌ر میوهٔ انگور فرنگی تیغ د‌ار، مقد‌ار قند‌ (حد‌ود‌ ۷ د‌رصد‌ د‌کستروز و لوولوز) و د‌ر حد‌ود‌ ۵/۱ د‌رصد‌ اسید‌های آزاد‌، نظیر سیتریک اسید‌، مالیک اسید‌ و وینیک اسید‌ و د‌ر میوهٔ نرسید‌ه سوکسی نیک اسید‌، کمی مواد‌ آلبومینوئید‌ی، تانن و... یافت می‌شود‌. د‌ر تخم آن، مقاد‌یری لعاب وجود‌ د‌ارد‌.
▪ خواص ـ کاربرد‌
میوهٔ انگور فرنگی به علت لعابی که د‌انه‌های آن د‌ارد‌، ملین و برای رفع یبوست مفید‌ است.
اسراف د‌ر خورد‌ن میوهٔ انگور فرنگی مضر است و اختلالاتی بوجود‌ می‌آورد‌.
انگور فرنگی از نظر د‌ارویی معمولاً به عنوان مد‌ر، خنک کنند‌ه و ملین مصرف می‌شود‌ و اغلب به حالت خام و نارس خورد‌ه می‌شود‌.
▪ انگور فرنگی سیاه
گونهٔ د‌یگری از انگور فرنگی است، به فرانسوی Cassis و Cassissier و Groseillier و به انگلیسی Black currant گفته می‌شود‌. گیاهی است که از خانواد‌هٔ Saxifragaceae، نام علمی آن Ribes nigrum L. و متراد‌ف Ribes boreale Turcz است.
رنگ میوهٔ آن سیاه است. این گیاه بیشتر د‌ر جنگل‌های مرطوب و عمق د‌ره‌های جنگلی و د‌ره‌های مرطوب می‌روید‌. د‌ر اروپا انتشار وسیعی د‌ارد‌. با احتمال زیاد‌ د‌ر ایران د‌ر جنگل‌های مرطوب شمال وجود‌ د‌ارد‌ ولی تا به حال گزارشی از محل د‌قیق آن د‌اد‌ه نشد‌ه است.
▪ ترکیبات شیمیایی
از نظر ترکیبات شیمیایی د‌ر غنچه‌ها و جوانه‌های گیاه، اسانس روغنی فرار وجود‌ د‌ارد‌. د‌ر میوهٔ آن مالیک اسید‌، سیتریک اسید‌، تارتاریک اسید‌ و پکتین مشخص شد‌ه است. د‌ر اسانس جوانه‌های آن نوپینن، ال‌سابی‌نن و د‌ی ـ کاریوفیلن یافت می‌شود‌.
▪ خواص ـ کاربرد‌
میوه‌های انگور فرنگی سیاه سرد‌ و خشک است، خنک کنند‌ه، ملین و مسکن د‌رد‌ است. د‌ر آلمان برگ‌های آن به عنوان مد‌ر، سرد‌، خنک کنند‌ه و پاک کنند‌هٔ چرک مصرف می‌شود‌. د‌م کرد‌هٔ برگ‌ها و سرشاخه‌ها به عنوان مد‌ر و برای تسکین روماتیسم و قابض و د‌ر موارد‌ نقرس و ورم مفاصل و استسقا و سنگ کلیه اثر مفید‌ د‌ارد‌. به علاوه د‌ر د‌رمان اغلب انواع میگرن‌ها و سرفه‌های سخت و سیاه سرفه مفید‌ است. غرغره جوشانید‌هٔ آن برای تسکین د‌رد‌ گلو و ورم لوزه و بند‌ه آورد‌ن خونریزی از لثه مفید‌ است. د‌ر فرانسه معمول است که به عنوان مد‌ر و د‌ر موارد‌ سنگ مثانه و روماتیسم حد‌ود‌ ۴۰ گرم از برگ‌های خشک گیاه را د‌ر یک لیتر آب جوش د‌م و د‌و تا سه فنجان د‌ر روز می‌خورند‌، آخرین فنجان موقع خوابید‌ن خورد‌ه می‌شود‌.
اخیراً محققان سوئد‌ی، د‌ارویی ضد‌ اسهال به نام پکارین از انگور فرنگی سیاه تهیه کرد‌ه‌اند‌. به این ترتیب، پوست و لایهٔ خارجی میوهٔ انگور فرنگی سیاه را که د‌ر حد‌ود‌ ۴۰ د‌رصد‌ میوه را تشکیل می‌د‌هد‌، گرفته و خشک می‌کنند‌ و به صورت گرد‌ د‌رمی‌آورند‌. این گرد‌ به نام پکارین معروف است. پکارین د‌ارای مقد‌ار زیاد‌ی آنتوسیانوزید‌ است. آنتوسیانوزید‌ها، مواد‌ شیمیایی ضد‌ باکتری هستند‌ و رشد‌ باکتری‌ها به خصوص اشریچیاکولی را که عامل اسهال است، متوقف می‌کنند‌

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

گالگا در طب سنتی بسیاری از کشورهای اروپایی به عنوان گیاهی که باعث کاهش قند خون می شود٬ مورد استفاده قرار می گیرد. این گیاه نیز باعث تحریک تولید شیر در مادران شیرده می شود. از این رو در بسیاری از کشورها به همین منظور مورد استفاده قرار می گیرد و نام علف شیر یا علف شیر آور را برای آن انتخاب کرده اند.
مواد موثره موجود در پیکره رویشی این گیاه٬ قند خون را کاهش می دهد و برای درمان دیابت مورد استفاده قرار می گیرد. مصرف این گیاه نه تنها سبب افزایش متابولیسم گلوکز می شود بلکه در سوخت و ساز چربیها و پروتئین ها موثر است. به لحاظ استفاده دارویی از گالگا این گیاه در سطح کم و بیش وسیعی در کشورما کشت می گردد.
● مشخصات گیاه:
گالگا گیاهی است علفی٬ چندساله متعلق به تیره پروانه آسا (Fabaceae). منشاء اصلی پیدایش این گیاه نامشخص است ولی این گیاه در مرکز٬ غرب و جنوب اروپا گسترش زیادی دارد. از این رو برخی محققان اروپا را منشاء اصلی این گیاه می دانند.
ساقه گالگا مستقیم و توخالی و ارتفاع آن بین ۴۰ تا ۱۰۰ سانتی متر متفاوت است٬ برگ ها متناوب و چند برگچه ای است تعداد برگچه ها ۱۱ تا ۱۷ عدد است. برگچه ها نیزه ای یا بیضوی شکل به طول ۱.۵ تا ۴ سانتی متر می باشد. سطح زیرین برگچه ها٬ روشنتر از سطح رویی آن می باشد. گلها به صورت مجتمع در انتهای ساقه ی اصلی و انشعابهای جانبی آن ظاهر می شود. ساقه ی گل دهنده بلند و پوشیده از گل می باشد طول ساقه گل دهنده ۲ تا ۴ سانتی متر است. در برخی شرایط اقلیمی٬ طول آن به ۱۰سانتی متر نیز می رسد٬ گلها کوچک٬ رنگ آن بنفش مایل به ارغوانی و بندرت سفید رنگ می باشد. گلها اواخر بهار ( خرداد ) ظاهر می شوند. تعداد پرچم ها ۱۰ عدد است که مادگی رااحاطه می کنند مادگی دارای یک برچه و چند تخمک بوده و میوه آن نیـــام است.
ریشه ی آن ضخیم است و حاوی انشعاباتی فراوان است که به طور عمودی در خاک فرو می رود. میوه گالگا غلاف دارد و طول آن ۲ تا ۴ سانتی متر و ضخامت آن ۲ تا ۳ میلی متر است. داخل میوه تعدادی دانه به رنگ قهوه ای روشن وجود دارد. طول دانه ها ۴ تا ۴.۸ میلی متر و ضخامت آن ۱ تا ۱.۵ میلی متر است. دانه ها بسیار محکم است و در طول آن یک شیار کم و بیش عمیق وجود دارد مواد موثره موجود در پیکر گالگا عبارتند از : گوانیدین (Goanidin) و ترکیباتی که منشاء گوانیدینی دارند٬ مانند گالگین (Galegin) (۳ - methyl - ۲ - butenyl guanidine) و هیدروکسی گالگین که به گروه آلکالوئیدها وابسته است. پیکر رویشی همچنین حاوی مقادیر کمی فلانوئید و ساپونین و همچنین حاوی استروئیدها مانند کلسترول بتا ٬ سیستوسترول و استیگماسترول می باشد.
● نیازهای اکولوژیکی :
بذر گالگا در دمای ۵ تا ۲۵ درجه جوانه می زند. دمای ۳۵ درجه مانع از سبز شدن بذر می شود. گالگا در خاک های عمیق و مرطوب به خوبی می روید. کشت این گیاه در خاک های سنگین مناسب نیست و باعث کاهش عملکرد پیکر رویشی می شود.آب های ایستایی باعث خشک شدن گیاه می شود. چنانچه از خاک های اسیدی برای کشت گالگا استفاده می شود٬ مقداری آهک به آن اضافه می گردد. بررسی ها نشان می دهد گالگا با شرایطی که تغییرات روزانه درجه حرارت زیاد باشد٬ به خوبی سازگار نمی شود دمای ۲۵ درجه سانتی گراد در روز و دمای ۲۲ درجه در شب اثر مطلوبی در افزایش عملکرد پیکر رویشی گیاه دارد.
● تناوب کاشت:
گالگا راباید با غلات و گیاهان وجینی ( چغندر قند - سیب زمینی ) کشت کرد کشت توام گالگا با جو دو سر توصیه می شود و باعث افزایش عملکرد هر دو محصول می شود. پس از برداشت گالگا زمین از مقادیر مناسبی ازت برخوردار می باشد و می توان اقدام به کشت گیاهانی نمود که به ازت نیازمندند.
● مواد و عناصر غذایی مورد نیاز:
عملکرد پیکر رویشی گالگا با افزودن کودهای اکسید فسفر و اکسید پتاس٬ هر یک به مقدار ۱۲۰ کیلو گرم در هکتار٬ افزایش می یابد. نیاز گیاه به ازت از طریق تثبیت ازت در ریشه تا حدودی تامین می شود. تحقیقات نشان می دهد که ۲ عنصر فسفر و پتاس نقش عمده ای در عملکرد پیکر رویشی و مواد موثره آن دارند.
● تاریخ و فواصل کاشت:
اواسط فروردین زمان مناسبی برای کشت گالگا در زمین دائمی است. فاصله ردیف ها ۲۵ تا ۳۰ سانتی متر و فاصله ۲ بوته در طول ردیف ۲۵ سانتی متر توصیه شده است. بذر مصرفی برای هر هکتار زمین ۳۰ تا ۳۵ کیلوگرم با کیفیت مطلوب است.
● روش کاشت:
بذرها بطور مستقیم در زمین اصلی به طور ردیفی کشت می گردند. پس از کشت انجام غلطک مناسبی باعث تراکم بخشی به بستر سطحی خاک می شود. بلافاصله پس از کشت باید زمین را آبیاری کرد.
● مراقبت و نگهداری:
در طول رویش گالگا٬ چند بار اقدام به برگردان کردن فاصله بین ردیف ها نمود تا نه تنها علفهای هرز از بین برد٬ بلکه تهویه ی خاک به طور مطلوب صورت گیرد و سبب افزایش عملکرد شود.
گالگا در طول رویش ممکن است به وسیله سوسک سیب زمینی مورد حمله قرار گیرد. آفات شناخته شده دیگر٬ انواع سرخرطومی ها می باشند که از حاشیه ی برگ ها تغذیه کرده و خسارت های عمده ای به محصول وارد می کنند.
بیماری قارچی نیز ممکن است به گالگا آسیب وارد سازند٬ که مهمترین آنها سفیدک و زنگ Uromyces qaleqicola می باشند. با استفاده از عملیات به زراعی مناسب می توان بیماریهای فوق را کنترل کرد.
● برداشت محصول:
پیکر رویشی گیاه گالگا در مرحله ی تمام گل از بیشترین مقدار مواد موثره برخوردار است. با داس یا ماشین برداشت٬ باید اقدام به جمع آوری برگ ها٬ گل ها و سرشاخه های جوان نمود. در سال اول یک بار ولی از سال دوم به بعد۲ و یا حتی ۳ بار می توان پیکر رویشی را برداشت نمود.
از برداشت ساقه های پائینی باید خودداری کرد زیرا باعث ضعف گیاه شده و رشد مجدد را به تعویق می اندازد. از این رو توصیه می شود گیاهان از فاصله ۴۰ سانتی متری سطح زمین برداشت شوند سپس ساقه های ضخیم و نامناسب را از بقیه ی قسمتهای مناسب جداکرد. پس از برداشت٬ باید اقدام به خشک کردن آنها نمود. از سایه یا خشک کن های الکتریکی می توان برای خشک کردن پیکر رویشی گالگا استفاده کرد. نسبت اندام تازه به خشک٬ ۵ تا ۶ به ۱ می باشد

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

گیاهان میخک حافظه را تقویت میکند
میخک تقویت کننده مغز است و کسانی که حافظه ضعیف دارند باید از دم کرده میخک استفاده کنند.
به گزارش خبرگزاری کشاورزی ایران (ایانا) – میخک با نام علمی Caryophillium aromaticus درختی است کوچک و مخروطی شکل که برگهای آن هیچ وقت زرد نمی شود و در تمام طول سال سبز است و ارتفاع آن تا ۱۰ متر می رسد. برگهای این درخت نوک تیز و بیضوی و دم برگ آن قرمز رنگ است که به درخت زیبایی مخصوصی می دهد.
درخت میخک بومی جزایر اندونزی و اقیانوسیه است و به علت زیبایی خاصی که دارد امروز در بیشتر نقاط دنیا بعنوان درخت زینتی پرورش داده می شود.
گل های میخک کوچک است و غنچه های درخت آن پس از باز شدن یعنی قبل از اینکه رنگ خاکستری و ارغوانی آن تبدیل به قرمز شود باید چیده و خشک کرد و خشک شده آن از ده هزار سال پیش بعنوان ادویه بکار می رفت.
برای رفع درد دندان و گوش می توان یک قطره از اسانس میخک و یا روغن آن را روی دندان بمالید و یا در گوش بچکانید.
میخک در رفع تنگی نفس، درمان ضعف اعصاب، رفع سردرد و جلوگیری از سرطان مفید است.
این گیاه کبد و کلیه را تقویت کرده، سکسکه را برطرف می کند و برای ترمیم قرنیه چشم و برطرف کردن لکه در چشم، می توان چند قطره از محلول آبی میخک را در چشم چکاند.
میخک اشتهاآور، تب بر و کرم کش است و در گردش خون و قلب بسیار مفید است همچنین استفاده از آن گرفتگی عضله را از بین می برد

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

زالزالک
زالزالک در اروپا، به ویژه در آلمان برای معالجه بیماران مبتلا به فعالیت نامنظم قلب مورد استفاده قرار می گیرد. زالزالک در دمان آنژین، سفتی رگها و برخی از انواع خفیف بی نظمی ضربان قلب نیز مؤثر است. اگر پزشک معالج شما مصرف زالزالک را برایتان توصیه کرده است، احتمالاً از بیماری قلبی خیلی جزئی رنج می برید و مطالعات به عمل آمده نشان می دهد که زالزالک می تواند در کنترل آن به شما کمک کند.
● معرفی گیاه
زالزالک یک گیاه تیغ دار معمول است که طول آن به پنج پا می رسد و در دامنه کوهها و اراضی جنگلی آفتابی در سرتاسر جهان می روید. گلهای این گیاه در ماه "می" شکوفه می دهد اما به رغم اینکه زالزالک جزو تیره گیاهان طبی مانند انواع رز است لیکن گلهای این گیاه معطر نیست. گلهای آن در بوته های کوچک رشد می کنند و به رنگ سفید، قرمز یا صورتی هستند.
دانه های کوچک این گیاه که به آنها زالزالک گفته میشود پس از شکوفایی گلها رشد می کنند. میوه این گیاه معمولاً پس از رسیدن رنگ قرمز به خود می گیرند اما رنگ سیاه آن نیز یافت میشود. برگهای زالزالک درخشان است و به اشکال و اندازه های گوناگون رشد می کنند.
● ترکیبات گیاه
تهیه دارو از زالزالک از برگها، دانه و گاهی اوقات از گلهای آن (فقط گلهای سفید خواص درمانی دارند) آغاز میشود. این قسمتها خشکانده میشوند و سپس به پودر تبدیل می شوند. پودر تهیه شده به صورت انواع کپسول در می آید یا توأم با آب به الکل یا گلیسرین (مایعی شیرین و غلی الکلی) اضافه میشود. در نتیجه نوع مایع آن را نیز می توان تهیه کرد. اگر الکل و آب با مواد گیاهان طبی مخلوط و مایع دارویی از آن تهیه شود، در آن صورت الکل و آب ترکیبی قابل هضمتر را تشکیل خواهند داد.
● اشکال موجود
زالزالک به صورت انواع کپسول، تنتور، عصاره های مایع استاندارد یا عصاره های جامد عرضه میشود. می توان از برگها، گلها و دانه های زالزالک خشک چای نیز درست کرد.
● نحوه مصرف
درصدد تهیه و مصرف فرآروده های استاندارد زالزالک باشید. در پی مصرف نوعی محصول زالزالک باشید که برچسب روی آن مؤید محتوای استاندارد حاوی ۴ تا ۱۰ میلی گرم فلاونویی یا ۳۰ تا ۱۶۰ میلی گرم پروسیانیدین الیگومریک و یا ۱/۸ درصد رامنوسید ویتکسین یا ۱۰ درصد پروسیانیدین باشد. اگر برای نارسایی یا آنژین قلبی ناگزیر به مصرف زالزالک هستید، لازم است مصرف آنرا حداقل قبل از احساس هر نوع نتیجه ای به مدت شش هفته و روزی سه بار ادامه دهید.
● نکات احتیاطی
انجمن فرآورده های گیاهان دارویی آمریکا زالزالک را از نظر بی خطر بودن درجه ۱ ارزیابی کرده است که این ارزیابی نشاندهنده این است که گیاه مزبور ضمن میزان بالای مصرفی خیلی بی خطر است. حتی با وجود این حالت، همواره عاقلانه خواهد بود اگر دستورالعمل دوز مصرفی آن رعایت شود. در صورت باردار بودن از مصرف زالزالک پرهیز شود.
توجه به هر نوع تغییری که در طول مصرف زالزالک احساس می کنید فوق العاده حائز اهمیت است. درد زیاد، حملات زیادتر آنژین، تحلیل و ضعف بیشتر در طول قدم زدن یا ورزش کردن جملگی دلایل خوبی دال بر ضرورت اجتناب از مصرف زالزالک است و لازم است بلافاصله با پزشک معالج خود مشورت کنید. اگر با هیچکدام از این علایم بیماری مواجه نیستید، در صورت حصول بهبود پس از شش هفته درمان با زالزالک با پزشک معالج خود صحبت کنید. روند پیشرفت شما حتی اگر احساس می کنید دارید بهتر می شوید باید تحت نظر پزشک باشد.
● تداخل های احتمالی
زالزالک اثرات درمانی دیژیتالیس دیگوکسین را تشدید می کند و از اینرو در صورت مصرف دیژیتالیس از مصرف توأم زالزالک بپرهیزید. زالزالک می تواند در کنار سایر تقویت کننده ها (نظیر منیزیم یا ویتامین B۶) یا گیاهان دارویی (مانند سیر یا قارچ خوراکی ریشی) در درمان سیستم قلبی- عروقی اثرات مثبتی بر جای گذارد

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

سنبل الطیب یکی از قدیمی ترین گیاهان دارویی در ایران است که از دیر باز از آن برای مصارف گوناگون درمانی استفاده شده است.نام علمی این گیاه valeriana Officinalis است .
سنبل الطیب گیاهی است علفی و چند ساله که ساقه آن به طور عمودی تا ارتفاع دو متر بالا می رود . این گیاه به صورت وحشی در جنگل های کم درخت ، در حاشیه جویبارها و گودال ها در بیشتر مناطق آسیا و ایران می روید .
سنبل الطیب دارای بویی مطبوع است و گربه بوی این گیاه را از فاصله دور تشخیص داده ، به طرف آن می رود و به همین خاطر از قدیم به آن علف گربه نیز می گویند.
گلهای سنبل الطیب به رنگ سفید یا صورتی و به صورت خوشه ای است .قسمت مورد استفاده این گیاه ریشه آن است و معمولا از ریشه گیاهی که بیش از سه سال عمر دارد استفاده می شود .سنبل الطیب پس از خشک شدن به رنگ قهوه ای در می آید . طعم آن تلخ ولی خوشبو و معطر است و عطر آن پس از خشک شدن بیشتر می شود .
ریشه سنبل الطیب حاوی یک درصد اسانس است . این اسانس درریشه تازه بیشتر است و به تدریج که ریشه خشک می شود مقدار اسانس آن کاهش یافته ولی بوی آن قوی تر می شود . اسانس تازه به رنگ سبز مایل به زرد است ولی در اثر ماندن غلیظ میشود . تاثیر دارویی ریشه تازه این گیاه سه برابر خشک شده آن است.
سنبل الطیب باید در حرارت کم خشک شود زیرا در حرارت بالا تمام اثر دارویی آن از بین می رود.
خواص دارویی ریشه سنبل الطیب بسیار زیاد است. یکی از مهمترین خواص دارویی آن خاصیت ضد اسپاسم و آرام بخش بودن آن است. این گیاه با داشتن خاصیت ضد تشنجی، در رفع ناراحتی های عصبی وکاهش صرع مفید است. سنبل الطیب سردردهای میگرنی را برطرف می کند . استفاده از این گیاه برای رفع درد معده وگاز معده توصیه می شود. خوشبو کننده دهان است و سکسکه مداوم را از بین می برد .
برای تهیه گرد سنبل الطیب ریشه سنبل الطیب را خرد و بعد خشک می کنند . سپس آن را آسیاب کرده و از الک ریز رد می کنند . این گرد در رفع تشنج به کار می رود و مقدار مصرف آن ۵-۱۰ گرم در روز است

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

اکلیل کوهی
نام علمی اکلیل کوهی رزمارینوس به معنی شبنم دریا می‌باشد؛ چرا که زیستگاه طبیعی گیاه بیشتر در نواحی ساحلی است. در یونان باستان اعتقاد بر این بوده ک اکلیل کوهی (رزماری) ذهن و حافظه را تقویت می‌کند و به همین دلیل دانشجویان یونانی در وقت امتحان دادن، تاج گل‌هایی از اکلیل کوهی به دور سر خود می‌پیچیده‌اند. بعدها از اکلیل کوهی برای حفظ خاطره استفاده شد و در تشریفات تدفین، عزاداران شاخه‌هایی از اکلیل کوهی تازه را بر روی مقبره قرار می‌دادند تا شخص متوفی فراموش نشود، در مراسم عروسی این گیاه به علامت وفاداری بوده و شاخه‌هایی از آن در میان دسته گل عروس قرار داده می‌شده است .
ارتباط اکلیل کوهی با سر از همان هنگامی معلوم شد که گیاه پزشکان برای درمان سردرد، استفاده از آن را آغاز کردند. روغن اکلیل کوهی از قدیم برای درمان نقرس و دردهای عضلانی مورد استفاده قرارا می‌گرفته و یکی از اجزای اصلی داروی معروف «آب مجارستان» را تشکیل می‌داده است. این معجون، زندگی را به الیزابت ملکه مجارستان که دچار رعشه و فلج دست و پا شده بود، بازگردانید. در طول قرن پانزدهم، مردم شاخه‌هایی از اکلیل کوهی را در منازل خود می‌سوزانیدند تا آنها را از مرگ سیاه (طاعون) حفظ کند؛ همچنین در جنگ جهانی دوم، اکلیل کوهی را به همراه سرو کوهی در بیمارستان‌های فرانسه می‌سوزانیدند، تا از بروز عفونت جلوگیری به عمل بیاید .
در منزل اکلیل کوهی از گیاهانی است که در طباخی مورد استفاده قرار می‌گیرد. مزه تند آن گوشت گوساله‌ی سرخ شده را خوشمزه و غذای تهیه شده از مرغ و ماهی را لذیذ می‌نماید. این گیاه همراه دیگر سبزی‌ها نیز پخته می‌شود و به مصرف می‌رسد. اکلیل کوهی در تهیه لوازم آرایشی نیز به کار می‌رود و روغن آن یکی از اجزای مواد تقویت کننده و شامپوهای مخصوص موی سر می‌باشد .
● زیستگاه طبیعی :
گیاه بومی حوزه مدیترانه است و به طور گسترده در آب و هوای معتدل پرورش داده می‌شود. اکلیل کوهی همچنین به طور خودرو بر روی صخره‌ها و تپه‌های ساحلی مدیترانه به عمل می‌آید .
● مشخصات ظاهری :
اکلیل کوهی گیاهی بوته‌ای و همیشه سبز و بسیار معطر می‌باشد. طول آن به یک و نیم متر می‌رسد و شاخه‌های متعدد آن هنگامی که جوان هستند، نرم و کرکدار است. اما با گذشت زمان چوبی و سخت شده و پوست آن فلس مانند و قهوه‌ای مایل به خاکستری می‌شود. برگ‌های گیاه بسیار باریک، شبیه چرم و حالت سنبله را دارند. سطوح رویی برگ‌ها سبز پررنگ و زیر آنها نرم و خاکستری کم‌رنگ می‌باشد. وقتی که برگ‌ها به هم مالیده شوند، عطری بسیار قوی از آنها متصاعد می‌شود که بوی کافور و کمی هم بویی شبیه کاج می‌دهد. از اوایل بهار تا اوایل تابستان گل‌های دو لپه‌ای آبی و کم‌رنگ به صورت خوشه‌ای از انتهای ساقه‌های اکلیل کوهی ظاهر می‌شوند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

پونه
نام علمی پونه از واژه لاتین « پولکس» به معنای شپش مشتق شده است. رومیان قدیم، از پونه برای دفع شپش استفاده میکرده اند و برای این کار یا آنها را در اتاق آلوده میسوزانیده اند و یا روی رختخواب میپاشیدند. مالیدن برگهای تازه ی پونه بر روی پوست، حشرات را دفع کرده و حیوانات دست آموز خانگی را از آلوده شدن به شپش حفظ میکند. برای دفع کنه و حشرات، میتوان در محل آغل حیوانات پونه پاشید و یا اینکه با یک جوشانده ی پونه حیوانات را شستشو داد.
در گذشته های دور، برای دوره ماهانه عقب افتاده و تنظیم آن از پونه استفاده میشده است. در نوشته های کلپپر در قرن هفدهم آمده است: جوشانده ی گیاه پونه را بنوشید تا پریود عقب افتاده مرتب شود.
باید توجه داشت که حتی مقدار کم روغن پونه سبب از کارافتادگی کلیه، تشنج و اغما میشود و فرد مبتلا هیچگاه به حال نخست باز نمیگردد، از اینرو باید از مصرف خودسرانه آن اجتناب کرد.
برگهای پونه خطر کمتری دارند و گیاه پزشکان، نعنای صحرایی را به جای آن تجویز میکنند. سرخپوستان آمریکایی، چای پونه را برای درمان دردهای ناشی از گرفتگی عضلات و همچنین مداوای سرماخوردگی مینوشیدند. در انگلستان نیز چای پونه یک شیوه ی درمانی سنتی خانگی برای سرماخوردگی و زکام بوده است. پونه تعریق را در بدن تحریک میکند و به همین سبب یک درمان موثر برای سرماخوردگی است.
در ‌آشپزی، از پونه برای عطر و مزه دادن به فرنی و همچنین تهیه سس استفاده میشده است، ولی امروزه به علت طعم تند، از پونه استفاده غذایی نمیشود. پونه ماهیچه های رحم را منقبض میکند، بنابراین در دوران حاملگی باید از خوردن آن اجتناب کرد.
● زیستگاه طبیعی :
گیاه بومی اروپا و غرب آسیاست. در خاکهای حاصلخیز و خمرطوب و خاکهای شن دار و اغلب در گودالهای، کنار نهرها، حوضچه ها و استخرها می روید.
● مشخصات ظاهری :
پونه معطر متعلق به خانواده ی نعناع و به شکل بوته های کوتاهی در روی زمین می روید و ساقه مستقیم آن تا ۳۰ سانتیمتر هم رشد میکند. ساقه ی شاخه دار و چهار بر آن دارای برگهای تخم مرغی شکل است که با کرک کم پشتی پوشیده شده اند و به رنگ سبز مایل به خاکستری هستند. لبه های برگها دندانه دار و یا به شکل حلوزونهای دو کپه ای می باشند.
پونه بوی تندی شبیه نعناع از خود متصاعد میسازد. در اواخر تابستان، گلهای دو لبه ای آبی رنگ مایل به بنفش در محور برگها شکوفه میکنند و تشکیل حفه های گل فشرده ای را میدهند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

بذرک درخت کتان
این گیاه که الیاف محکمی دارد از ۵۰۰۰ سال پیش از میلاد مسیح، کشت می شده و در کتاب تورات به آن اشاره شده است. جوامع اولیه ساقه ی بذرک پوشاک تهیه می کرده اند و بعدها از آن برای تهیه نخ، طناب، تور ماهیگیری و همچنین بادبان استفاده می شده است. در اسطوره های توتنی (نژاد قدیم آلمانی) الهه هولدا این گیاه را به انسان معرفی کرد و هنر تابیدن نخ و پارچه بافی را به او آموخت. امروزه گیاه بذرک به مقدار فراوان به منظورهای تجاری بخصوص در ایرلند، اروپای شمالی و آمریکا کشت می شود .
از کوبیدن دانه های رسیده بذرک که تخم کتان نامیده می شود، ضماد مخصوص جهت درمان جوش و ورمهای پوستی تهیه می شود. دانه های گیاه دارای خاصیت تسکین درد می باشند و خارش و التهابات پوستی را از میان می برند. دم کرده ی تخم بذرک نیز خاصیت آرامش بخشی دارد و به علت لعابی که تولید می کند، گیاه پزشکان آن را برای درمان عفونتهای تنفسی مانند برونشیت (التهاب نایژه ها) و جمع شدن مایع در پرده ی جنب پیرامون ریه (پلورزی)، تجویز می نمایند. تخم کتان همچنین یک ملین قوی و موثر است. از تخم کتان روغن زرد روشنی به دست می آید که به روغن بذرک مشهور است. در قدیم از این روغن برای دفع سهل و راحت سنگهای صفرایی از بدن استفاده می شده، اما این استفاده ی پزشکی دیگر منسوخ گشته است. تا جنگ جهان دوم، روغن بذرک یکی از اجزای اصلی تهیه رنگها و مواد جلا دهنده بوده است د
گر چه کارخانه های سازنده ی رنگهای آلی، برای ساخت رنگها و همچنین نقاشها در تهیه تابلوهای رنگ و روغن، هنوز از روغن بذرک استفاه میکنند، با این حال، مواد مصنوعی به طور قابل ملاحظه ای جایگزین روغن بذرک شده اند. روغن بذرک یکی ز اجزای جلا دهنده ی لوازم منزل مانند مبلمان می باشد و برای پرداخت و جلا دادن کارهای چوبی از این روغن استفاده می شود. از تفاله ی تخم کتان نیز در تغذیه دام استفاده می گردد .
● زیستگاه طبیعی :
زاد و بوم گیاه بذرک نامعلوم است. این گیاه در بیشتر مناطق معتدل پراکنده است و به طور تجارتی در اروپای شمالی، شمال غربی ایالات متحده و روسیه کشت می شود. گیاه بذرک به طور وحشی تنها در کنارهایی جاده ها و زمینهای دست نخورده می روید .
● مشخصات ظاهری :
بذرک، یک گیاه یکساله ی زیبا و باریک است که طول آن به ۷۰ سانتی متر می رسد. ساقه های باریک گیاه از پایه بیرون می آیند. برگهای باریک و بدون ساقه آن شبیه نیزه هستند و با سه رگه مشخص شده اند. از اوایل تا اواخر تابستان گلهای آّبی کم رنگ که پنج گلبرگ دارند، ظاهر می شوند. به دنبال برگها، کپسولهای گردی به اندازه ی یک نخود به وجود می آیند که حاوی دانه های قهوه ای براق می باشند که همان تخم کتان است.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

تنباکوی کوهی Arnica montana
تنباکوی کوهی از گذشته‌ی دور به عنوان درمان خانگی ضربدیدگی‌ها و کشیدگی رباط‌های مفصلی، بخصوص در مناطق کوهستانی اروپا که حادث شدن چنین صدماتی فراوان و معمول است، شهرت و اعتبار داشته است. جالب اینکه تنباکوی کوهی در نواحی کم شیب کوهستانی بهتر رشد می‌کند و به این ترتیب در دسترس افرادی که از بلندی سقوط می‌کنند، قرار دارد .
استعمال خارجی پماد گیاه التهاب و تورم را کاهش می‌دهد. در آلمان این گیاه از اجزای اصلی چندین داروی مسکن است که استعمال خارجی دارند. البته گل‌های تنباکو کوهی می‌توانند سبب التهاب در پوست‌های بسیار حساس شوند. این گیاه شاید شناخته شده‌ترین داروی پزشکی هومئوپاتی باشد که در شکل‌های قرص، کرم و تنتور مورد استفاده قرار می‌گیرد. هومئوپات‌ها و گیاه‌پزشکان هر دو بر این عقیده‌اند که پماد این گیاه نباید بر روی قسمتی از پوست بریده یا خراشیده شده است، اما از دوزهای بسیار کم آن در درمان‌های پزشکی هومئوپاتی استفاده می‌شود و به عقیده‌ی پزشکان هومئوپات، استفاده از این گیاه در ضربدیدگی باعث کاهش شوک ناشی از صدمه می‌شود .
دوز کم این گیاه توانایی تحریک نیروی خود ترمیمی بدن را دارد و بعد از وضع حمل، جراحی و کشیدن دندان، استفاده از آن کمک به بهبود سریع می‌نماید.
زمانی از برگ‌های خشک آن به جای تنباکو استفاده می‌شده است. ‌به همین دلیل به آن تنباکوی کوهی گفته می‌شود .
● زیستگاه طبیعی :
تنباکوی کوهی در مرغزارها، جنگل‌های کوهستانی اروپای مرکزی و سیبری و در ارتفاعات ۱۲۰۰تا۲۸۰۰متری به طور طبیعی و خودرو می‌روید. تنباکوی کوهی در خاک‌های رسی و شنی در محل‌های آفتابی خوب رشد می‌کند. در بعضی از قسمت‌های اروپای مرکزی این گیاه برای مصرف گیاه درمانی کشت می‌شود.
● مشخصات ظاهری :
تنباکوی کوهی گیاه بادوام معطری است که دارای بوته‌های نرم و برگ‌های بیضی شکل، کرکی و تیغ دار به رنگ سبز روشن است که روی زمین قرار می‌گیرند. ساقه‌ی آن سی تا شصت سانتی‌متر طول دارد، کرکی است و یک تا دو جفت برگ بدون ساقه،‌ در اندازه‌ی کوچکتر دارد که در جهت‌های مخالف یکدیگر رشد می‌کنند. گل‌های زرد نارنجی شبیه گل آفتابگردان آن که بوی بسیار مطبوعی نیز دارند، در اواسط تا اواخر تابستان ظاهر می‌شوند. گلبرگ‌های آن که با کرک‌های پشمی و نرم پوشیده شده‌اند، در نوک، فرورفتگی پیدا می‌کنند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۳٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

زردچوبه
زردچوبه، ریشه گیاهی است با نام علمی‌"Curcuma Longa" که به نام "TurmericRoot" در جهان مشهور است.
این گیاه، بومی‌نواحی جنوبی آسیاست و به طور وسیع در تمام نقاط هند، نواحی جنوبی چین، تایوان، ژاپن، اندونزی و بعضی نواحی آفریقا کشت می‌شود. بیش ترین محصول زردچوبه دنیا از هندوستان تأمین می‌شود. نام هندی آن به معنی زعفران هندی و نام چینی آن به معنی زنجفیل زرد است. این گیاه از خانواده زنجفیل"Zingiberaceae" است. زردچوبه از قدیم به عنوان هضم کننده غذا و صفراآور مصرف می‌ شده است.
از زردچوبه داروهای زیادی به شکل خوراکی و موضعی تهیه می‌شود که محصولات موضعی مانند؛ پماد، روغن‌ها، کرم و لوسیون برای زخم‌ها، اگزما و ورم به کار می‌رود و اشکال خوراکی آن به صورت قرص، شربت و آمپول استفاده می‌شود. زردچوبه از زمان قدیم در طب آیورودا به عنوان ضد ورم و ضد آرتریت مصرف می‌شود.
از اثرات مهم زردچوبه اثر صفراآوری و تحریک ترشح پانکراس آن را می‌توان نام برد. تحقیقات بر روی اسانس زردچوبه نشان داده است که دارای اثر صفراآور و حل و دفع سنگ مثانه می‌باشد. کورکومین "Curcomin" مهم ترین ماده مؤثر زردچوبه، دارای خواص ضد سموم کبد، ضد ورم. ضد سرطان و ضد عفونت است. از اثرات دیگر کورکومین که به تازگی تأیید شده است، خواص ضد موتاژن، ضد ایدز و ضد اکسیدان آن می‌باشد. ماده دیگر زردچوبه به نام "ar–Turmerone " دارای خاصیت ضد سم مار بوده و قادر به خنثی کردن بسیاری از سموم مارهاست.
● احتیاط
با وجودی که تاکنون اثرات جانبی از زردچوبه گزارش نشده است ولی در مواردی مصرف آن باید با احتیاط صورت گیرد. از جمله مصرف آن در زمان حاملگی باید متعادل باشد. همچنین کسانی که مجرای کیسه صفرای آن‌ها بسته و یا دارای اشکال است و یا این که دارای سنگ‌های صفراوی در کیسه صفرا هستند باید با احتیاط از زردچوبه استفاده کنند. مصرف زردچوبه به همراه غذاها و داروها، بلامانع بوده و تداخلی ایجاد نمی‌کند.
مقدار مصرف عادی زردچوبه که هر روز می‌توان بدون عارضه جانبی از آن استفاده کرد "۱.۵" تا"۳" گرم در روز است. گرچه قسمت اعظم زردچوبه در دنیا در تغذیه و به صورت پودر مصرف می‌شود ولی اشکال مختلف دارویی آن نیز در داروخانه‌های گیاهی بسیاری از کشورها موجود است.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۳٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

ترکیبات مهم گیاهان دارویی
هر ماده که در گیاهی پیدا می‌شود دارای نقش خاصی در گیاه می‌باشد. ماده می‌تواند در ساختمان گیاه برای انجام اعمال حیاتی بکار رفته باشد، ماده می‌تواند در ساختار خواص فیزیکی و شیمیایی گیاه نقش داشته باشد.
•روغنهای عطری: مواد عطری ، درمان بخش تمیز کننده، ضد عفونی کننده، محرک اشتها ، هضم کننده غذا ، ضد درد ، ضد نفخ معده و روده و ضد اسپاسم عضلانی می‌باشند.

•آلکالوئیدها: انواع مواد مخدر از جمله مرفین ، کدئین و کوکائین در شمار آلکالوئیدها هستند. هر کدام از این مواد نقش مخصوص و معین د درمان بیماریها دارند.

•مواد پروتئینی: مواد پروتئینی از ترکیب اسیدهای آمینه ایجاد شده‌اند نصف اسیدهای آمینه را انسان قادر به سنتز آنها نیست و باید توسط تغذیه گیاهی و جانوری وارد بدن شوند.

•مواد تلخ مزه: بسیاری از گیاهان دارای مزه تلخ مزه هستند مانند کاسنی که خواص دارویی و درمانی دارد. مواد تلخ مزه غیر سمی محرک اشتها بوده و تحرک کننده بسیاری از اندامهای برای فعالیت بیشتر مانند کبد و کیسه صفرا هستند.

•فلاونوئیدها: فلاونوئیدها مواد موثری هستند که عمدتا در گیاهان عالی یافت می‌شوند این مواد انواع سموم در بدن را خنثی می‌کنند.
•تاننها: خاصیت ضد درد دارند، لثه‌ها و پوست دهان را محکم و تمیز می‌کنند. اثر مثبت روی جدار معده و روده‌ها دارند.

•مواد لعاب‌دار: وظیفه این مواد این است که مایعات را به این مواد متصل می‌کنند. این مواد موجب کاهش کلسترول خون می‌شوند. گیاه پنیرک ، ختمی و بارهنگ ، غنی از مواد لعاب‌دار هستند.

•از دیگر مواد موجود در گیاهان دارویی‌ می‌توان به ویتامینها ، اسیدهای گیاهی و قندها اشاره کرد.



تهیه و تبدیل گیاهان دارویی
هر گیاهی در طبیعت دارای روند رشدی ویژه خود می‌باشد. خواص گیاهان در فصول ، هفته‌ها وقتی روز و شب متغیر است به عنوان مثال بعضی از گیاهان به هنگام صبح و بعضی به موقع عصر و شب معطر می‌شوند. بنابراین از نظر خواص دارویی ، زمان مناسب برداشت محصول دارای اهمیت خاصی است. قسمتهای مختلف گیاه نیز دارای اثرات متفاوت هستند.
در بسیاری از موارد ماده موثر عمدتا در برگ ، شکوفه ، ساقه ، ریشه ، بذر یا میوه است. همیشه گلها را قبل از ظهر یعن زمانی که شبنم یا رطوبت شبانه از بین رفته است جمع آوری می‌کنند. هنگامی که جمع آوری برگ مورد نظرات بعد از هر قبل از غروب آفتاب ، کار جمع آوری انجام می‌شود. بعضی از گیاهان باید در ظروف سربسته و یا در کیسه کتانی نگهداری شوند. کسانی که ذخیره سازی می‌کنند باید مرتبا از نمونه‌ها بازدید کرده واز آفات و امراض احتمالی آگاه باشند.
تهیه پودر گیاهان داویی
درطول سال تهیه گیاه تر و تازه میسر نیست. لذا گیاهان جمع آوری شده را بعد از خشکیدن باید به ورت پودر درآورده وقتی حتی‌المقدور در شیشه‌های دهان گشاد نگهداری کرد. پودر می‌تواند شامل اندامهای گیاهی باشد که جداگانه نگهداری می‌شود.
گیاهان دارویی مهم
گل سرخ ، بومادران ، الکیل کوهی ، برگ بو ، لیموترش ، وانیل ، نعنا ، فلفل سیاه ، جعفری ، میخک ، پرتقال ، هل ، کافور ، زنبق ، بابونه و ... از گیاهان دارویی مهم هستند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۳٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

آرتیشو گیاه بومی مناطق مرکزی مدیترانه است ولی در حال حاضر در بیشتر نقاط معتدل دنیا کشت می شود . رومی ها در حدود 2000 سال پیش این گیاه را پرورش می دادند و بعنوان سبزی در سالاد استفاده می کردند .آرتیشو در قرن شانزدهم در انگلستان و فرانسه برده شد و سپس در قرن نوزدهم در آمریکا کشت شد . اکنون کالیفرنیا و سواحل اقیانوس آرام مرکز کشت آرتیشو می باشد . کلمه Artichoke از کلمه ایتالیایی Articicco مشتق شده که بمعنی میوه کاج می باشد و آرتیشو هم مانند میوه کاج است .
آرتیشو برای رشد احتیاج به آب و باران فراوان درد . آرتیشو گیاهای است چند ساله درای ساقه ای راست که ارتفاع آن بحدود یک متر می رسد . برگهای آن پهن و دراز مانند برگهای کاهو است که برنگ سبز تیره است . در انتهای ساقه میوه آن که بشکل میوه کاج یا سیب فلس در است مشاهده می شود .گلبرگهای آن ضخیم و گوشتی بوده و انتهای گلبرگها ضخیم تراست که مصرف خوراکی درد . برای خرید آرتیشو دقت کنید که برگها با نشده و سفت و سبز باشد . هنگامیکه برگهای آرتیشو قهوه ای است نشان دهنده کهنه بودن آن می باشد . فصل آرتیشو معمولا ماههای فرودرین و اردیبهشت ( آپریل و می )است .

ترکیبات شیمیایی:
برگهای خوردنی آرتیشو در اینولین ، اینولاز و ماده ای تلخ بنام سینارین Cynarine می باشد . سینارین خاصی زیاد کننده ترشحات صفرارا درد و علت صفرا بری آرتیشو داشتن این ماده است . در صد گرم آرتیشو پخته مواد زیر موجود است :
انرژی 14 کالری
پروتئین 1/5 گرم
آب 86 گرم
مواد چرب 0/1 گرم
مواد نشاسته ای 5 گرم
کلسیم 22 میلی گرم
فسفر 40 میلی گرم
آهن 0/6 میلی گرم
سدیم 30 میلی گرم
پتاسیم 0 25 میلی گرم
ویتامین آ 40 واحد بین المللی
ویتامین ب 1 0/04 میلی گرم
ویتامین ب 2 0/02 میلی گرم
ویتامین ب 3 0/6 میلی گرم
ویتامین ث 5/2 میلی گرم



خواص داروئی:

آرتیشو از نظر طب قدیم ایران گرم و کمی خشک است . قسمت مورد استفاده آرتیشو برگها و قسمت سوط آن است که بنام قلب آرتیشو معروق می باشد .

1.کبد را تمیز و اعمال کبد را تنظیم می کند .
2.ترشح صفرا را افزایش می دهد .
3.از جمع شده چربی در کبد جلوگیری می کند و آنهایی که کبد چرب دارند بهتر است از آرتیشو استفاده کنند
4.یرقان مزمن را درمان می کند .
5.تقویت کننده بدن است .
6.موجب دفع ادرار می شود .
7.تب بر است .
8.در درمان رماتیسم موثر است .
9.یبوست های ناشی از عدم صفرا را درمان می کند.
10.در درمان ورم روده موثر است .
11.باعث دفع سنگهای کیسه صفرا می شود .
12.نیروی جنسی را افزایش می دهد .
13.کلیه و مثانه را گرم می کند .
14.گاز و نفخ معده و روده را از بین می برد .
15.باعث هضم غذا می شود .
16.بیماریهای کبدی را درمان یم کند .
17.کلسترول خون را پائین می آورد .
18.داروی لاغری است و کسانیکه می خواهند وزن کم کنند و لاغر شوند می توانند هر روز آرتیشو بخورند .
19.سرگیجه را برطرف می کند .
20.آنهائیکه گوششان زنگ می زند اگر آرتیشو را بخورند آنرا برطرف می کند .
21.مبتلایان به بیماری قند می توانند با خوردن آرتیشو قند خود را تنظیم کنند .
22.در درمان میگرن موثر است .
23.در برطرف کردن بیماری آسم اثر مفید درد .
24.نقرس را برطرف می کند .
25.آرتیشو رگها را تمیز کرده و تصلب شرائین را درمان می کند .
26.در برطرف کردن اگزما موثر است .
27.در درمان اکثر بیماریهای پوستی اثر مفید درد .
28.سموم بدن را دفع می کند .
29.زخم های ریه و روده را درمان می کند .
30.برای جلوگیری از ریزش مو ار برگهای آرتیشو ضماد تهیه کرده و به سر بمالید .
31.برای برطرف کردن بوی بد زیر بغل عصاره برگ آرتیشو را به زیر بغل بمالید .
32.عصاره آرتیشو را اگر به بدن بمالید خارش را برطرف می کند .
33.برای رفع آب آوردن بدن از جوشانده آرتیشو بمقدار سه فنجان در روز استفاده کنید .

مضرات : آرتیشو چون گرم است ممکن است در بعضی از اشخاص تولید سودا کند لذا بهتر است با سرکه خورده شود ضمنا طعم آرتیشو را دوست ندارند . اینگونه اشخاص اگر بخواهند از مزایای آرتیشو استفاده کننده تنطور قرص یا کپسول آرتیشو مصرف نمایند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۳٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

آوکادو



آووکادو درختی است که ارتفاع آن به حدود 6 متر می رسد و درقسمت های گرم آمریکا و برزیل  و غرب هندوستان پرورش می یابد . منشاء آووکادو آمریکای جنوبی بوده که از آنجا به نواحی دیگر دنیا راه یافته است . برگهای این درخت ضخیم و سبز و گلهای آن کوچک و سبز رنگ است . آن مانند گلابی و درای پوستی سخت برنگ سبز تیره و یا سیاه است در حدود 400 نوع مختلف آووکادو وجود دارد که بعضی از آنها درای پوست صاف و سبز رنگ بوده ولی پوست برخی از آنها سیاه و خشن است / مدرکی در دست است که نشان می دهد مایاها و اینکاها از این میوه استفاده می کرده اند .


خواص داروئی:




جوشانده برگهای آووکادو قاعده آور است .
آووکادو تقویت کننده معده است .
نفخ و گاز معده را از بین می برد .
برای درمان یرقان مفید است .
جوشانده برگهای آووکادو اسهال خونی را برطرف می کند .
آووکادو تقویت کننده بدن است .
آووکادو رشد بچه ها را جلو می اندازد زیرا درای مواد معدنی باشندبسیاری است .
آووکادو خون ساز است و آنهایی که مبتلا به کم خونی هستند باید از آووکادو استفاده کنند .
آووکادو بدن را قلیایی کرده و تمیز می کند .
چون آووکادو شکر و مواد نشاسته  ای کمی دارد برای آنهایی که بیماری قند دارند نیز مناسب است .
برای دوره نقاهت به مریض آووکادو بدهید . ضعف عمومی را برطرف می کند .
خستگی را برطرف می کند .
ناراحتی روده و معده را معالجه می کند .
بیخوابی را درمان می کند زیرا درای تریپتوفان است . اگر به کم خونی دچار هستید حتما با شام خود آووکادو بخورید .
برای درست کردن سس سالاد ) از آووکادو استفاده کنید .


طرز استفاده: روغن آووکادو درای ویتامین های مختلف مانند P ، C، K ، H ، E، D ، B، A می باشد . بنابراین ارزش غذایی زیادی دارد .



روغن آووکادو ضد رماتیسم است و اگر مفاصل شما درد می کند آنرا با روغن آووکادو ماساژ دهید .
برای جلوگیری از ریزش مو ، هرشب مقداری از روغن آووکادو را به سر بمالید و صبح بشوئید .
شوره سر را از بین می برد .
برای براق شده موها ، بعد از شستشوی سر چند قطره آووکادو را به موها بمالید .
روغن آووکادو بهترین کرم برای پوست است زیرا به آسانی در پوست نفوذ یم کند و به پوست شادابی می دهد . و بالاخره آووکادو بهترین ماسک برای برطرف کرده چین و چروک های صورت و جلوگیری از پیدایش آن است . برای این منظور آووکادو را پوست کنده و له کنید و بصورت ماسک بر روی صورت و گردن بگذارید و بعد از نیم ساعت بشوئید .

مضرات : مضرات خاصی گفته نشده است .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

خواص درمانی ختمی
ختمی گیاهی است علفی و چند ساله که ارتفاع آن به حدود ۲ متر می رسد و ساقه آن از کرکهای ریز خاکستری رنگ پوشیده شده است.
ختمی با نام علمی (Althaea of ficinalis) گیاه بومی مناطق شرق مدیترانه است و دارای برگهای دندانه دار و پهن است. گلهای آن درشت به رنگ سفید مایل به قرمز یا ارغوانی هستند که به صورت دسته های سه تایی در اواخر تابستان ظاهر می شود.
این گیاه به علت داشتن گلهای زیبا به صورت گیاه زینتی در باغچه ها کاشته می شود.
پژوهشها نشان می دهد ختمی از نظر طب قدیم ایران سرد و تر است و به طور کلی روی تمام اعضای بدون مخصوصا روده ها، ریه ها، معده، کلیه ها و مثانه موثر است.
خواص درمانی ختمی بیشتر در برگ و گل این گیاه است. گل این گیاه را به صورت درمانی برای ناراحتی های تنفسی مثل آسم، برونشیت و سرفه به کار می برند. در ناراحتیهای نادر آسم پودر کرده این گیاه با عسل کاربرد موثری دارد. همچنین ختمی در عفونتهای ریوی جوابگوی بسیار خوبی است.
این گیاه یکی از داروهایی است که پوست اندازی را سریع و شادابی پوست را تضمین می کند و ضدعفونی کننده بسیار خوب و ضدقارچ است.
همچنین از گیاه ختمی در موارد ریزش مو، شوره و چربی سر استفاده می شود و داروی خوبی برای لینت بخشیدن به دستگاه گوارشی است که در موارد یبوست از آن استفاده می شود. می توان از این گیاه به صورت دم کرده استفاده کرد.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

هل


هل گیاهی است که در مناطق حاره و گرم می روید . وطن آن هندوستان می باشد و حدود 80% مصرف هل دنیا از هندوستان صادر می شود این گیاه پایا و علفی است که ریزوم آن ساقه های هوائی مانند برگ بهم پیچیده گاهی تا ارتفاع 4 متر خارج می شود یک یا دو ساقه گل دهنده از قاعده ساقه های هوائی خارج می شود که دارای گل های کوچک برنگ سفید یا سبز روشن می باشدمیوه هل بیضی شکل ، مانند قلب و برنگ زرد یا سبز روشن بطول 1-2 سانتیمتر است . دانه های معطر و مطبوعی برنگ قهوه ای مای به قرمز در آن وجود دارد که به مصرف اد.یه و خوشبو کردن مشروبات و غذاها یم رسد.


ترکیبات شیمیایی: هل دارای اسانس فرار و معطری در حدود 4% می باشد ضمنا این گیاه دارای مواد رزینی و چربی نیز است .

خواص داروئی: هل از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است .


چون هل بشکل قلب می باشد بنابراین تقویت کنده قلب  است. بادشکن بوده و گاز معده و روده را خارج می سازد.
تقویت کننده بدن است.
ادرار آرو است .
قاعده آور است.
مقوی سیستم هضم است.
باعث هضم غذا می شود.
زخم های دهان را برطرف می کند بدین منظور دم کرده هل را در دهان مضمضه کنید .
خوشبو کننده دهان است.
برای تسکین گوش درد ، گرد هل را در گوش بریزید.
برای برطرف کردن دل بهم خوردگی و تهوع ،از دم کرده هل استفاده کنید.
اشتها آور است.
تب را پائین می آورد.
معالج سرماخوردگی است.
برای تسکین درد رماتیسم مفید است.
ترشی معده را برطرف می کند.
ضد مسمومیت است.
برای رفع بیماریهای چشم مفید است .

طرز استفاده: دم کرده : مقدار 30 گرم هل کوبیده را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید بمدت 10 دقیقه دم بکشد سپس صاف کرده و بنوشید . هل را همچنین می توان به چایی یا دیگر مشروبات الکلی اضافه کرد .
مضرات : مقدار مصرف زیاد هل برای روده ها مضر است . برای رفع این اشکال آنرا باید با کتیرا خورد

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

لوبیای سویا



سویا قرنهاست که غذای مردم آسیا مخصوصا چین  بوده است و چینی آن را همراه با برنج بعنوان غذای اصلی خود مصرف می کنند . ایالات متحده آمریکا بزرگترین تولید کننده سویا می باشد و تقریبا دو سوم محصول کل دنیا را تولید می کند . سویا در ایران ( بنام (لوبیا روغنی ) ،( لوبیا چینی ) سوژا و دانه سویا معروف است . سویا گیاهی است یکساله دارای ساقه پرشاخه ، برگهای آن بیضی ، نوک تیز و سبز رنگ می باشد . میوه آن شبیه لوبیا سات که در هر غلاف آن سه تا پنج دانه جدا از یکدیگر وجود دارد . رنگ دانه سویا بر حسب انواع مختلف متفاوت است و برنگهای زرد ، سفید ،سیاه ، خاکستری و خالدار دیده می شود . دانه سویا به بزرگی یک نخود کمی مسطح و گرد است . دانه سیاه سویا بیشتر در طب گیاهی مصرف درد ولی از دانه زرد رنگ آن بیشتر برای روغن سویا بعلت داتشن پروتئین  و مواد مغذی در تغذیه انسان بکار می رود . سویا از چین به نقاط دیگر دنیا راه یافته است و بطور وحشی در آن کشور وجود دارد . سویا در حدود 3500 نوع مختلف دارد که هر کدام آب و هوای مخصوصی را می خواهد .

 دانشمندان از لوبیای سویا یک نوع آنتی بیوتیک ارزان قیمت تهیه  کرده اند  که مورومیکس نامیده می شود و باکتریهای مضر روده را از بین می برد .جدول زیر مواد موجود در صد گرم دانه خشک و رسیده ،جوانه سویا ، شیر سویا و سبوس سویا را نشان می دهد:

مواد
دانه خشک
جوانه سویا
شیر سویا
سوس سویا
آب 10 گرم86 گرم 92/5 گرم 62/8گرم پروتئین34 گرم 6 گرم 3/4 گرم 5/6 گرم چربی 17/7 گرم 1/4گرم1/5 گرم 1/3 گرم مواد نشاسته ای 29 گرم 4/7 گرم 2/2 گرم 9/5 گرم کلسیم 226 میلی گرم 48 میلی گرم 20 میلی گرم 82 میلی گرم فسفر 550 میلی گرم 67 میلی گرم 48 میلی گرم 104 میلی گرم آهن 8/4 میلی گرم 1 میلی گرم 0/8 میلی گرم 4/8 میلی گرم ویتامین آ 80 واحد 80واحد40 واحد 7320 واحد ویتامین ب 1 1/1 میلی گرم 0/25 میلی گرم 0/8 میلی گرم 0/02 میلی گرم ویتامین ب 2 0/3 میلی گرم 0/2 میلی گرم 0/03 میلی گرم 0/25 میلی گرم ویتامین ب 3 2/2 میلی گرم 0/8 میلی گرم 0/2 میلی گرم 0/4 میلی گرم

همانطور که گفته شد سویا از نظر مواد پروتئینی بسیار قوی است و در کشورهای فقیر از آن بعنوان جانشین گوشت استفاده می کنند . در جدول زیر سویا با گوشت مقایسه شده است:

مواد
سویا
گوشت گاو
آب 9/87% 74% پروتئین36/67%23/74% چربی17%2/3% پتاسیم 3/1% 54% اسید فسفریک 1/47% 66%

بنابر این همانطور که در جدول بالا دیده می شود مقدار پروتئین سویا 1/5 بربر گشوت گاو می باشد و منبعی غنی از پروتئین است . برای درست کردن شیر (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند) سویا ، دانه سویا را له کرده و بمدت 24 ساعت تحت تاثیر آب قرار می دهند سپس آنرا صاف می کنند و بدین ترتیب نوشابه ای مانند شیر بدست می آید که منبع غذایی خوبی است که می توان بجای شیر گاو مصرف کرد .روغن سویا که از فشردن دانه های له شده سویا بدست می آید رنگ زرد مایل به قرمز درد و دارای بوی مخصوصی شبیه بوی لوبیا است و در حرارت 15 در جه منجمد می شود ولی درجه حرارت معمولی حالت روان درد.

خواص داروئی: سویا مقوی و باد شکن است.


دانه سویا ، مدر ، تب بر و ضد سم است .
در چین دانه سویا را بعنوان ضد سم مصرف می کنند.
شیر سویا غذای مفیدی برای کودکان است.
نان سویا برای مبتلایان به بیماری قند بسیار مناسب است زیرا اولا ارزش غذایی زیادی درد ثانیا مواد نشاسته (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند 7) ای که تبدیل به قند می شود در آن کم است.
دانه های سبز سویا را له کرده و بصورت ضماد در آورید این ضماد برای زخم های آبله و سایر زخم ها مفید است همچنین برای رفع التهاب و قرمزی پای بچه ها که در اثر ادرار بوجود آمده مفید است .
سویا برای مبتلایان به نقرس و رماتیسم و اشخاص ضعیف البنیه بسیار مفید است.
سوس سویا برای تحریک اشتها بکار می رود.
سوس سویا را برای از بین بردن بوی گوشت بکار می برند.
سوس سویا را به غذاهایی که تردید درید سالم باشد بزنید سم آنرا خنثی می کند.
سوس سویا ملین ، خنک کننده و ضد سم است.
اگر زن حامله در معرض خطر سقط جنین باشد به او سوس سویا بدهید.
اگر ادرار کسی بخون آلوده است سوس سویا درمان آن است.
سوس سویا برای سوختگی پوست مفید است.
فرآورده های سویا برای پیشگیری سرطان  مفید است.
سویا به فعالیت روده ها و دفع منظم سموم کمک می کند.
سویا مقدار کمی گلیسیدر خون را پائین می آورد.
برای تمیز کردن شریانها از فرآورده های سویا استفاده کنید حتی مبتلا به شرائین و در معرض خطر قلبی هستند اگر از سویا استفاده کنند و گوشت را از برنامه غذایی خود حذف کنند بزودی شریانهای آنها تمیز و جوان خواهد بود .
سویا سنگ کیسه صفرا را شکسته و خارج می سازد و اگر از فرآورده های سویا استفاده کنید در بدن شما سنگ کیسه صفرا تولید نخواهد شد اگر سنگ کیسه صفرا درید رژیم خود رابه سویا تغییر دهید.
سویا برای سلامت روده بزرگ و تنظیم تخلیه و دفع مواد زائد بسیار مفید است.
سویا موثر برای درمان سرطان کولون است.
سویا از سرطان سینه جلوگیری می کند.
سویا منبع غنی هورمون استروژن است بنابراین می توان جانشین هورمونهای مصنوعی در دوران یائسگی باشد . پس خانم ها در دوران یائسگی بهتر است از فرآورده های سویا استفاده کنند .

طرز استفاده: فرآورده های سویا زیاد است و بسته به نوع سلیقه می توانید از آنها استفاده کنید مانند شیز سویا ، شیر بریده سویا ، در سویا ،بلغور سویا ، سویای بو داده ،پروتیئن سویا ، سوس سویا ، سویای تخمیر شده ،جوانه سویا و غیره......

مضرات : مضرات خاصی برای آن بیان نشده است .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠
تگ ها : سویا

 

لوبیا


لوبیا گیاهی است از تیره بقولات ، علفی و بالا رونده که به دور درختان و گیاهان دیگر می‌پیچد. برگهای آن سبز رنگ ، پهن ، بزرگ و نوک تیز است که شامل سه برگچه به شکل قلب می‌باشد. گلهای آن سفید مایل به زرد یا بنفش و میوه آن باریک و غلاف مانند است که دانه‌های لوبیا در آن قرار دارد. از پوست و دانه‌های لوبیا هنگامی که لوبیا سبز است استفاده می‌شود که به نام لوبیای سبز معروف است ولی هنگامی که پوست غلاف سفت می‌شود دانه‌های داخل آن به صورت لوبیای خشک که به رنگ قرمز یا سفید می‌باشد مورد استفاده غذایی قرار می‌گیرد. برگهای لوبیا دارای ماده‌ای به نام آلانتوئین می‌باشد.




خواص داروئی

لوبیا قرمز از نظر طب قدیم ایران گرم و تر است و لوبیای سفید معتدل است.


ادرار آور است و حجم ادرار را زیاد می‌کند.
درمان کننده بیماریهای دستگاه ادراری است.
سنگ کلیه را برطرف می‌کند.
سینه و ریه را نرم می‌کند.
آب را از بدن خارج می‌سازد.
لوبیای سبز مقوی قلب است.
نیروی جنسی را تحریک می‌کند.
قاعده آور است.
کلسترول خون را پائین می‌آورد.
ضد سرطان است.
برای رفع بیماریهای قلبی مفید است.
به دلیل داشتن مقدار زیادی الیاف روده‌ها را تمیز می‌کند.
فشار خون را پائین می‌آورد.
یبوست را برطرف می‌کند.
در استعمال خارجی لوبیا را خمیر کرده و روی زخمهای اگزما بگذارید تا آنها را التیام دهد.



طرز استفاده


جوشانده: مقدار 30 گرم لوبیای خشک را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید ده دقیقه بجوشد سپس آنرا صاف کرده و یک فنجان قبل از هر غذا بنوشید.


لوبیای پخته: لوبیا را در آب ریخته و بجوشانید تا کاملا پخته و نرم شود و به مقدار یک فنجان در روز بخورید برای جلوگیری از نفخ معده می‌توان لوبیا را با خردل ، زیتون و آبلیمو مصرف کرد.


سوپ لوبیا: از نظر داشتن مواد پروتئینی و الیاف بسیار مفید است. سوپ لوبیا را با جعفری و گشنیز و هویج بپزید.
مضرات

لوبیا به علت داشتن پروتئین برای شخصی که مبتلا به بیماری نقرس بوده و اسید اوریک خونشان بالاست مناسب نیست. ضمنا لوبیا به دلیل اینکه گاز زیادی در معده و روده تولید می‌کند باید به مقدار کم استفاده شود و همچنین با طریقه پخت مناسب آن را قابل هضم کرد. بدین منظور باید لوبیا را بعد از شستن در آب گرم ریخته و به مدت چند ساعت بگذارید خیس بخورد سپس آب آنرا دور ریخته، آب تازه روی آن بریزید و بپزید.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

کوشاد


چون اولین بار پادشاه روم بنام جنتیوس که در سالهای 167-180 قبل از میلاد حکومت می کرد بوسیله این دارو شفا یافت نام آنرا جنطیانا گذاشتند . محمد بن زکریای رازی پزشک مشهور ایرانی نیز از این گیاه برای مداوای بسیاری از امراض استفاده می کرد . کوشاد گیاهی است علفی ، چند ساله و بسیار زیبا ، دارای ساقه ای استوانه ای و سبز که بلندی آن به حدود 1/5 متر می رسد . این گیاه بحالت خودرو در دشت ها و کوهستانهای اروپا و آُسیا می روید . برگهای کوشاد سبز رنگ ، نوک تیز و مثلثی است که دو برگ با هم بوسیله دمبرگ کوتاهی به ساقه چسبیده اند و برگهای بالای ساقه بدون دمبرگ می باشد . گلهای آن زرد رنگ بوده که به تعداد زیاد در اواخر بهار در کنار برگهای ظاهر می شود . از نظر طبی ریشه این گیاه قسمت مورد استفاده آن است . این ریشه ضخیم ، گوشتی و برنگ زرد تیره و یا قهو ه ای قرمز بوده که دارای طعمی بسیار تلخ و بویی نامطبوع است . برای مصارف طبی ریشه کوشاد باید اقلا سه ساله باشد تا اثر داشته باشد .


خواص داروئی:


کوشاد از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است.


اشتها را تحریک می کند .
کوشاد گلبولهای قرمز و سفید خون را زیاد می کند بنابراین برای معالجه کم خونی و بیماریهای عفونی بکار می رود .
اثر ضد تورم درد و برای رفع آرتروزو رماتیسم مصرف می شود.
تب بر است.
بیماری مالاریا را برطرف می کند .
درد نقرس را برطرف می کند.
حرارت و رطوبت را زا بدن خارج می سازد .
فشار خون را پائین می آورد.
ناراحتی های کبدی را برطرف می کند.
تقویت کننده معده و بدن است.
اختلالات عادت ماهیانه را درمان می کند.
گرفتگی روده ها را باز می کند .
ادرار آور است .
ضماد کوشا با سرکه  برای از بین ژبردن لکه های پوست مفید است.
عصاره این گیاه مسکن تمام دردها است.
ورم طحال را برطرف می کند.
خون را تصفیه و تمیز می کند.
درمان کننده زردی و یرقان است.


طرز استفاده:

مقدار 20 گرم ریشه خرد شده کوشا را در یک لیتر آبجوش ریخته بگذارید برای مدت 20 دقیقه بآرامی بجوشد ، سپس آنرا صاف کنید . مقدار مصرف این جوشانده یک فنجان قبل از هر غذا است . دم کرده : مقدار 5 گرم ریشه کوشاد را در یک لیتر آبجوش ریخته و بگذارید چند ساعت بمانذ . سپس آنرا صاف کرده و استفاده کنید . تنطور : این تنطور را می توانید از فروشگاههای گیاهان دارویی و یا برخی از داروخانه ها خریداری کنید . مقدار مصرف آن 10-15 قطره همراه با آب سه بار در روز است .

مضرات :
مصرف بیش از حد کوشاد ممکن است باعث تحریک معده و بوجود آوردن حالت استفراغ و دل بهم خوردگی شود . زنان باردار و مادران شیر ده نباید از این گیاه استفاده کنند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

کنجد


کنجد گیاهی است یکساله با ارتفاع حدود یک متر که قسمت انتهایی ساقه آن پوشیده از کرک است. برگهای آن بیضی ، باریک و نوک تیز است. گلهای آن به رنگ سفید و یا قرمز بطور تک‌تک در کناره برگهای قسمت انتهایی ساقه ظاهر می‌شود. میوه این گیاه به صورت کپسول و محتوی دانه‌های کوچک و مسطح و بیضوی است که دانه کنجد نامیده می‌شود و قسمت مورد استفاده این گیاه است. وطن اصلی کنجد هندوستان است که از آنجا به نقاط دیگر دنیا راه یافته است. در حال حاضر چین بزرگترین تولید کننده کنجد در دنیا می‌باشد. در ایران نیز مقداری کنجد تولید می‌شود که بیشتر آن به مصرف تهیه روغن و حلوا می‌رسد.




ترکیبات شیمیایی

کنجد دارای پروتئین، ویتامینهای B,D,E,F و لسیتین می‌باشد. مقدار روغن آن در حدود 50% است. روغن کنجد مرکب از حدود 70% اسیدهای جرب اشباع نشده مانند لینولئیک اسید ، ‌اولئیک اسید و مقداری اسیدهای چرب اشباع شده مانند اسید پالمتیک و آراشیدیک اسید می‌باشد. روغن کنجد یکی از روغنهای اشباع نشده و مفید برای بدن است و در آمریکای شمالی و کانادا به مقدار زیاد مصرف می‌شود و دلیل آن این است که این روغن نه فقط کلسترول بدن را بالا نمی‌برد بلکه آنرا کاهش می‌دهد.

طرز تهیه روغن کنجد

برای تهیه روغن کنجد معمولا دانه‌ها را می‌شویند تا رنگ روی آن از بین برود سپس دانه‌ها را آسیاب کرده و در آب می‌ریزند تا پوست آن که سبک است روی آب بیاید که آنرا می‌گیرند. بعد دانه‌ها را خشک کرده و در آب جوش می‌ریزند و خمیر می‌کنند. این خمیر را تحت فشار قرار داده تا روغن آن جدا شود. این روغن را روغن سرد فشار اول می‌نامند و از تفاله باقیمانده تحت اثر فشار و گرما روغنی بدست می‌آید که به نام روغن گرم یا فشار دوم معروف است که البته ارزش غذایی روغن سرد را ندارد.

تفاله باقیمانده از این مرحله را معمولا برای علوفه دامها بکار می‌برند. مخصوصا این تفاله از نظر داشتن مواد پروتئینی غذای خوبی برای گاوهای شیرده است. اگر می‌خواهید از روغن کنجد استفاده کنید دقت کنید که روغن سرد فشار اول باشد که به نام First cold pressed معروف است زیرا در اثر حرارت دادن روغن کنجد خواص خود را از دست می‌دهند.

خواص داروئی


برای چاق شدن و تقویت نیروی جنسی موثر است.
برای رفع قولنج کنجد را آسیاب کرده و با سرکه مخلوط کنید و به مقدار نصف وزن کنجد ، مغز بادام پوست کنده را بآن اضافه کنید آنها را پودر کنید و هر روز به مقدار یک قاشق سوپخوری از آن بخورید.
کنجد گرفتگی صدا را از بین می‌برد.
نرم کننده معده و روده است.
کره کنجد که در کانادا به نام تاهیتی معروف است، غذای خوبی برای رشد بچه‌هاست.
برگ کنجد را اگر به سر بمالید باعث رشد و سیاهی موی سر می‌شود.
نرم کننده معده و روده‌هاست.
کنجد فشار خون را کاهش می‌دهد.
کنجد ضد رماتیسم است.
برای رفع ناراحتی کیسه صفرا مفید است.
دم کرده برگ کنجد اسهال خونی را برطرف می‌کند.
روغن کنجد برای رفع تنگی نفس و سرفه خشک و زخم ریه مفید است.
روغن کنجد سوزش ادرار را رفع می‌کند.
از روغن کنجد به جای روغن زیتون در سالاد استفاده کنید.
کنجد با همه خواصی که دارد برای معده ضعیف مناسب نیست زیرا ثقیل‌الهضم است. اینگونه اشخاص باید آنرا با عسل و سرکه .بخورند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠
تگ ها : خواص کنجد

 

کدو


کدو گیاهی است یکساله و خزنده که برگهای آن بشکل قلب و پهن و پوشیده از کرک ریز می باشد . گلهای زرد رنگ است و گل نر و گل ماده آن روی یک پایه قرار درد . ریشه آن باریک و بلند ، کمی شیرین و خوردن جوشانده آن مستی آور است . کدو انواع مختلف دارد مانند کدوی حلوایی ، کدوی تنبل یا کدوی زرد ،کدوی خورشی یا کدوی سبز .
نوعی از کدوی حلوایی در کانادا و آمریکا و بعضی نقاط دنیا می روید که بسیار بزرگ می شود و گاهی وزن آن به 60 کیلوگرم نیز می رسد . در آمریکا و کانادا این کدوها را برای شب هالوین بکار میئبرند و با آن کیک درست می کنند .



خواص داروئی:


خواص کدو و تخم کدو :کدو از لحاظ طب قدیم ایران  سرد و تر یعنی خنک کننده و مرطوب کننده است و از لحاظ شیمیایی بدن را قلیایی می کند . کدو هم مانند بادمجان چون دارای  کالری کم است بنابراین مهمترین غذا برای کسانی است که می خواهند وزن کم کنند .



تخم کدوی خام اثر دفع کرم روده دارد و چون سمی نیست اطفال نیز می توانند از آن استفاده کنند . برای این منظور باید مقدر 50 گرم تخم کدو را پودر کرده و با عسل مخلوط نموده و مصرف کنید و باید بعد از چهار ساعت یک مسهل مانند روغن کرچک بخورید که کرمها را دفع کند .
کدو اثر ملین ، مدر و رفع یبوست و رفع سوء هاضمه را دارد.
به اشخاصی که تب دارند کدو می دهند تا تب پائین آورد .
کدو برای اشخاص گرم مزاج و صفراوی غذای خوبی است .
کدو خونساز است و برای استفاده از این خاصیت کدو باید آنرا همراه با آب غوره و یا سرکه در روغن زیتون پخت و مصرف نمود .
برای رفع دندان درد آب کدو قرقره کنید.
برای درمان گوش درد چند قطره آب کدو در گوش بچکانید .
برای برطرف کردن التهاب معده ، کبد و کلیه کدوی پخته را روی این اعضاء بگذارید.
پوست کدو را خشک کنید خوردن آن درمان بواسیر و خونریزی معده و روده است .
تخم کدو درمان کننده سرفه و برطرف کننده اخلاط خون است .
برای زخم روده ها و مثانه و سوزش مجرای ادرار تخم کدو مصرف کنید .
روغن تخم کدو برای رفع تب و دل پیچه مفید است .
کدو و تخم کدو هر دو برای پیشگیری سرطان مفید است.  تخم کدو علاج کننده سرطان پروستات و برطرف کننده ورم پروستات می باشد در مادران بالاتر از سن چهل معمولا غده پروستات شروع به بزرگ شدن می کند و بنابراین این اشخاص باید چند روز در هفته کدو حلوایی یا تخم کدو بخورند .
کدو و تخم کدو در پیشگیری سرطان ریه بسیار موثر است و اشخاص سیگاری و حتی آنهائیکه با این اشخاص زندگی می کنند و باصطلاح سیگاری دست دوم هستند برای اینکه مریض نشوند باید از کدو استفاده کنند .

در صد گرم تخم کدو مواد زیر موجود است :

آب94 گرم پروتئین1/1 گرم چربی0/1 گرم نشاسته3/6 گرم کلسیم28 میلی گرم فسفر30 میلی گرم آهن0/4 میلی گرم پتاسیم2/2 میلی گرم ویتامین آ400 واحد ویتامین ب 10/05 میلی گرم ویتامین ب 20/09 میلی گرم ویتامین ب 31 میلی گرم ویتامین ث22 میلی گرم



مضرات :همانطور که گفته شد کدو سرد است و در خوردن کدو در مناطق حاره و گرم سیر بسیار مفید است و بدن را سالم نگاه می درد .
کدو برای کسانیکه طبع سرد دارند و یا در مناطق سردسیر زندگی می کنند خوب نیست زیرا ایجاد نفخ وسنگینی و درد معده می کنند .و بنابراین اشخاص اگر بخواهند کدو بخورند حتما باید آنرا با ادویه های گرم مانند خردل و سیر و فلفل بخورند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

کاهو

کاهوی پرورشی و اهلی که در سالاد استفاده می‌شود که کاهوی گرد Head Lettuce و کاهوی ایرانی Romano Lettuce از انواع مهم آن است. کاهوی وحشی یا کاهوی خودرو. کاهوی ایرانی از نظر مواد غذایی از کاهوی گرد بهتر است. کاهو خون را صاف می‌کند کاهو می‌تواند به مقدار گلبولهای قرمز بیفزاید و در گونه‌ها ، سرخی مطلوب پدید آورد و اعصاب را منظم کرده ، بینایی را تقویت کند.




از کاهو همچنین ماده‌ای به نام تریداس Thridace گرفته می‌شود که مسکن و ضد درد است. برای تهیه تریداس ساقه کاهو رسیده را تکه تکه کرده و شیره آن‌را با فشار خارج می‌سازند. این شیره را سپس حرارت داده تا در اثر حرارت مواد آلومینی آن منعقد می‌شود در نتیجه مایعی صاف بدست می‌آید. این مایع را تحت درجه حرارت کم و در خلاء حرارت داده که تریداس بدست می‌آید. این مایع را می‌توان خشک کرد و به صورت پودر درآورد.

خواص گیاه کاهو


کاهو تمیز کننده خون  و کاهو به علت داشتن آهن  خونساز است.
ضد تورم است.
کاهو خواب آور و آرام بخش است.
کاهو برای ضعف اعصاب مفید است.
کاهو ملین و ادرار آور است.
کاهو زخمهای مجاری ادرار و مثانه را درمان می‌کند.
اگر کاهو را با سکنجبین و یا سرکه   بخورند. اشتها آور است.





کاهو اثر ضد تشنج دارد.
درد معده را تسکین می‌دهد.
کاهو قوای جنسی را تقویت می‌کند.
برای برطرف کردن درد سینه کاهو را بپزید و بخورید.
زنان شیرده اگر می‌خواهند که شیرشان زیاد شود باید کاهوی پخته بخورند.
ورم غدد لنفاوی را برطرف می‌کند.
خواص تخم کاهو


تخم کاهو مخرب و خواب آور است.
خوردن تخم کاهو زکام را برطرف می‌کند.
تخم کاهو برای درد سینه مفید است.
خوردن تخم کاهو برای دستگاه ادراری نافع است و آنهایی که قطره قطره ادرار می‌کنند باید تخم کاهو بخورند.



مهمترین خواص دارویی کاهو


درمان آفتاب سوختگی: کمپرس و ضماد پخته کاهو درمان آفتاب سوختگی است.


تقویت ریشه مو: نوشیدن مخلوطی از عصاره‌های کاهو ، هویچ و یونجه ، ریشه مو را تقویت می‌کند.


برطرف کردن سرخی صورت: برگهای سبز کاهو را بکوبید و به مدت نیم ساعت روی قسمتهای سرخ صورت قرار بدهید سپس صورت بشویید. این کار را چند بار تکرار کنید تا مقصود حاصل شود.
مضرات

اگر در خوردن کاهو افراط نکیند این گیاه بهیچوجه مضر نیست زیاده روی در خوردن کاهو باعث کم شدن قدرت جنسی ، فراموشیو کم شدن حافظه ، ضعف دید چشم و نفخ شکم می‌شود. برای برطرف کردن این عوارض می‌توان کاهو را با نعناع  ، کرفس ) و زیره میل کرد.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

قهوه


قهوه Coffee درختی است که ارتفاع آن تا هشت متر می‌رسد دارای ساقه‌ای استوانه‌ای شکل و برگهای نوک تیز ، متقابل ، بیضوی و همیشه سبز می‌باشد. گلهای قهوه به رنگ سفید و بطور گروهی در کنار برگها ظاهر می‌شود. هر یک دارای کاسه و جام 5 قسمتی هستند. پرچمهای گلهای آن به تعداد 5 و میوه‌اش شفت مانند و در ابتدا سبز رنگ است ولی تدریجا زرد و قرمز رنگ می‌شود. میان‌بر گوشت‌دار میوه آن محتوی دو دانه با غشای سخت می‌باشد. بهترین نوع قهوه ، قهوه عربی است.




پراکندگی قهوه

درخت مذکور در حبشه به حالت وحشی وجود دارد. در سودان و غالب نواحی آفریقا بدان برخورد می‌شود. در عربستان پرورش آن انجام گرفته است.

دانه قهوه

دانه قهوه از یک غشای نازک و بسیار ظریف ابریشمی به رنگ سفید شفاف پوشیده شده است. دانه قهوه شکل بیضوی نسبتا مسطح دارد. دانه قهوه بر حسب نوع بدست آمدن آن از درون میوه رنگ مایل به سبز یا مایل به زرد دارد. بوی آن مخصوص و طعمش در ابتدا ملایم است ولی تدریجا گس می‌شود. بر اثر بو دادن نیز بوی مطبوع و قوی پیدا می‌کند.

عمل فیزیولوژیک و سمیت قهوه

قهوه بر روی دستگاه اعصاب مرکزی و پیرامونی مانند یک ماده نیرو دهنده عمل می‌کند و چنین معتقدند که با مصرف آن ضمن فراهم شدن نوعی نشاط باطنی ، باریک بینی و سرعت انتقال در درک مسائل مختلف پیش می‌آید. از معایب قهوه آن است که غالبا ایجاد بی‌خوابی می‌کند ولی اگر عادت به مصرف مقدار متعادل آن پیدا شود در بسیاری اشخاص موجب بی‌خوابی نمی‌شود. قهوه بر روی دستگاه گردش خون تاثیر نموده، ضربان نبض و انرژی انقباضات ماهیچه قلب را افزایش می‌دهد و ترشح و دفع ادرار را زیاد می‌کند

کافئین

کافئین یا تری متیل گزانتین ماده‌ای آلکالوئیدی از گروه پورینها می‌باشد که علاوه بر قهوه در اعضای گیاهان دیگر مانند برگ چای نیز یافت می‌شود. کافئین دارای فرمول C8H10N4O2,H2O می‌باشد و به حالت متبلور به صورت بلورهایی سفید سوزنی شکل با ظاهر ابریشمی بدست می‌آید. کافئین طعم تلخ دارد و در گرمای 100 درجه آب تبلور خود را از دست می‌دهد. در این حالت اگر 234 درجه حرارت ببیند ذوب می‌شود. اسیدها ، بنزواتها و سالیسلاتها به سهولت آن را حل می‌کنند.

خواص درمانی

قهوه سبز کمتر به مصارف درمانی می‌رسد فقط از خیسانده آن گاهی برای رفع رماتیسم و از گرد آن به عنوان تب‌بر استفاده به عمل می‌آید. از قهوه بو داده به عنوان نیرو دهنده در رفع ضعف قوا ، در طی دوران بیماری حصبه و ذات‌الریه و همچنین در رفع سردردهایی که پس از مصرف غذا حاصل می‌شود استفاده می‌گردد. از قهوه در رفع مسمومیتهای ناشی از مصرف الکل ، مخصوصا در مسمومیتهای تریاک استفاده می‌شود. دم کرده گرم آن ، طعم بد بعضی از فرآورده‌های دارویی مانند سولفات منزیم و املاح کینین را مخفی می‌سازد.

گرد قهوه اثر قابض و ضد عفونی کننده دارد و از آن جهت رفع بوی بعضی از ترکیبات دارویی و مخفی ساختن بوی یدوفرم می‌توان استفاده کرد. کافئین اثر مقوی قلب و مدر دارد و در ضعف قلب ناشی از بیماریهای عفونی نظیر ذات‌الریه و تب حصبه و همچنین در سنکوپها و خیزهای سطحی بدن اثر مفیدی دارد. کافئین دارای اثر نیرودهنده سیستم عصبی و ماهیچه‌ای را دارد و از آن در رفع بعضی دردهای عصبی و همچنین ضعف اعصاب استفاده می‌شود. 





کافئیسم

مصرف زیاده از حد و بی‌رویه قهوه ، عوارضی مخصوصا در اشخاص عصبی بوجود می‌آورد مانند آنکه موجبات بی‌خوابی ، تپش قلب ، درد معده ، سوءهاضمه ، بی‌اشتهایی ، احساس صداهایی در گوش ، سرگیجه ، مشاهده اشباحی در مقابل چشم ، کابوس ، لرزش ، زیاد شدن عمل رفلسکها ، کم شدن تمایلات جنسی و ضعف عمومی را فراهم می‌کند. با قطع شدن مصرف قهوه ، عوارض مذکور معمولا از بین می‌رود ولی در این مورد باید حساسیت اشخاص در مقابل مصرف قهوه نیز به حساب آورده می‌شود.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

قاصدک

 متعلق به تیره مینا یکی از گیاهان دو لپه می‌باشد. گل قاصد که به نامهای هند باءبری ، خبر آور و خس‌بری نیز معروف است. گل قاصد در وسط چمن ، حاشیه شوره‌زار ، کنار جاده‌ها و اراضی بایر و بطور کلی در همه جا می‌روید و شاید دلیل آن این است که طبیعت می‌خواهد به انسان بگوید که در هر نقطه‌ای زندگی می‌کند احتیاح به این گیاه دارید و هنگامی که آنرا با وسایل مکانیکی و شیمیایی از بین می‌برید دوباره بعد از چندی سر از خاک بیرون می‌آورد. گل قاصد در حدود 15 نوع مختلف دارد. زنبور عسل این گیاه را بسیار دوست دارد و شهد زیادی از آن بدست می‌آورد. برگهای جوان گل قاصد را معمولا با سالاد می‌خورند و چون خیلی تلخ است باید آنرا با ترشی یا آبلیمو مصرف کرد. از قسمتهای مختلف گیاه مانند ریشه ، برگ و شیرابه آن در طب استفاده می‌شود.



گیاهی است علفی و دائمی که ساقه آن به ارتفاع 40 سانتیمتر می‌رسد. این گیاه دارای ریشه‌ای است به رنگ قهوه‌ای مایل به زرد که پر از شیرابه سفید رنگی می‌باشد. فاقد ساقه بوده و دارای فرمها و واریته‌ها و گونه‌های متعدد با ظاهر متفاوت می‌باشد. در بین پایه‌های آن نمونه‌هایی یافت می‌شود که ارتفاع ساقه منتهی به گل آنها از 2 تا 50 سانتیمتر می‌رسد. برگهای گل قاصد سبز رنگ و بریدگیهای مثلث شکل و نوک تیز دارد و بر روی سطح زمین می‌باشد. از وسط برگهای آن که بر سطح زمین واقع هستند دمگلی خارج می‌شود که به یک کاپیتول مرکب از گلهای زبانه‌ای زرد رنگ یا به رنگ زرد زعفرانی ختم می‌گردد. میوه‌اش در انتها منتهی به یک دسته تار ابریشمی سفید رنگ یا به ندرت خرمایی رنگ می‌شود.

پراکندگی جغرافیایی

پراکندگی این گیاه در کره زمین به نحوی است که در غالب نواحی اروپا ، شمال و مغرب آسیا ، شمال آفریقا و آمریکای شمالی می‌روید.

ترکیبات شیمیایی

ریشه این گیاه در فصول مختلف و بر حسب زمانی که از زمین خارج می‌شود ترکیب شیمیایی متفاوت دارد. مثلا در تابستان مقدار شیرابه ریشه زیادتر از فصول دیگر است در حالی که در پاییز اینولین آن افزایش می‌یابد و حتی مقدارش به 25 درصد می‌رسد. ضمنا اگر ریشه تازه یا خشک گیاه مورد بررسی قرار گیرد ترکیبات شیمیایی آن تفاوت محسوس با یکدیگر نشان می‌دهد.

تلخی برگ گیاه در بهار ولی تلخی ریشه آن در فاصله بین تیر و مرداد به حداکثر می‌رسد. ریشه این گیاه دارای ماده‌ای به نام تراکزاسین ، کولین ، یک ماده رزینی ، قندهای مختلف و اسیدهای  چرب می‌باشد. ریشه گیاه اگر در پاییز از زمین خارج شود در هوای آزاد خشک شود دارای موادی نظیر موسیلاژ ، تانن و مقدار کمی اسانس است. برگ این گیاه دارای تراکزاسین ، اینوزیت ، موسیلاژ ، قندهای مختلف و یک ماده رزینی می‌باشد.






خواص داروئی


قابض و مقوی معده است.
خوردن آن خونریزی از سینه را متوقف می‌کند.
قاعده آور است.
برای ازدیاد شیر نافع است و خانمهای شیر ده باید مقداری از آنرا با سالاد بخورند.
خنک کننده و معرق است.
ترشح صفرا را زیاد می‌کند.
خون را تصفیه می‌کند.
از عصاره آن شیاف درست می‌کنند که برای رفع ورمهای داخل آلت تناسلی خانمها و رحم مفید است.
خوردن آب این گیاه مخلوط با روغن زیتون برای رفع مسمومیت مفید است.
ضماد ریشه آن را در محل نیش عقرب یا زنبور و یا مار می‌گذارند که بسیار مفید است.
اوره را رفع می‌کند.
کلسترول خون را کاهش می‌دهد.
درمان کننده اگزما و بیماریهای پوستی است.
درمان کننده کم خونی  و رماتیسم و نقرس را درمان می‌کند.




صور دارویی

دم کرده یا جوشانده 30 تا 60 در هزار ریشه یا برگ گیاه ، شیره تازه گیاه به مقدار 50 تا 150 قاشق سوپخوری در روز ، مخلوط 100 گرم شیره تازه گیاه در 18 گرم الکل 90 درجه و 15 گرم گلیسیرین و 17 گرم آب به مقدار یک تا دو قاشق سوپخوری در روز.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

فندق



فندق درختچه ای است به ارتفاع تقریبا دو متر که در نواحی مساعد تا ارتفاع 6متر نیز می رسد .
درخت فندق بومی اروپا و آسیای صغیر است
برگهای درخت فندق پهن و نوگ تیز با دو ریدف دندانه ، برنگ سبز و یا دمبرگی بطول تقریبا یک سانتیمتر می باشد فندق دارای دو نوع گل نر و ماده است که بصورت سنبله آویخته در پائیز ظاهر می شود .
فندق گرد 2/5-1/5 سانتیمتر است . دارای پوششی سبز رنگ بوده که پس از خشک شدن تدریجا از آن جدا می گردد.
در صد گرم مغز فندق موادزیر موجود است :

انرژی 625 کالری آب 5/8 گرم پروتئین12/5 گرم مواد نشاسته ای15 گرم مواد چرب 60 گرم کلسیم200 میلی گرم فسفر 320 میلی گرم آهن3/5میلی گرم سدیم2 میلی گرم پتاسیم700 میلی گرم ویتامین ب 1 0/5 میلی گرم ویتامین ب 3 1 میلی گرم


خواص داروئی

فندق از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است . برگ و شکوفه ،‌گل وپوست آن (مخصوصا پوست ریشه آن )قابض است 
 فندق غذای بسیار خوبی بای مبتلایان به بیماری قند است
فندق غذای مناسبی برای تقویت بدن و مخصوصا دوره نقاهت است .
فندق مقوی روده ها و معده است .
فندق سموم را از بدن خارج می سازد
فندق فشار خون را بالا می برد
خانم هائیکه در بین دو عادت ماهانه خونریزی دارند برای درمان آن باید جوشانده پوست فندق بخورند .
روغن فندق برای از بین بردن  سرفه  و درد سینه مفید است .
روغن فندق برای کبد  نافع است
برای جلوگیری از ریزش مو پوست فندق راب سوزانید و خاکستر آنرا با پیه خوک مخلوط کرده و قسمت هایی را که مو ریخته با آن ماساژ دهید .
فندق بو داده مخلوط انیسون برای سوزش مجرای ادرار و تقویت نیروی جنسی مفید است
آنهائیکه کارهای فکری می کنند باید فندق بخورند زیرا بدلیل داشتن فسفر زیاد مغز را تقویت می کند.

مضرات : فندق اگر به مقدر کم خورده شود بهیچوجه مضر نیست ولی افراط در خوردن آن ایجاد نفخ و گاز شکم کرده و استفراغ تولید می کند برای جلوگیری آنهائیکه سرد مزاج هستند باید فندق را با آب و  عسل  خورده و گرم مزاجان با سکنجبین بخورند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

گردو




گردو در ختی است زیبا وسایه افکن که بعنوان درخت زینتی بکار می رود . این درخت در مناطق معتدل دنیا رشد و پرورش می یابد . گلهای نر و ماده روی یک پایه قرار دارند سنبله گلهای نر بصورت آویخته است ولی گلهای ماده آن بوضع قائم روی شاخه قرار درد .میوه گردو ، گرد و در دارون مغز قرار درد و در فاصله های پدره های نازکی قرار گرفته است . قشری که روی مغز گردو است سبز رنگ و کمی گوشتی می باشد درخت گردو هنگامیکه به سن بیست سالگی می رسد شروع به میوه دادن می کند و بلاترین باروری خود را در سنین پنجاه سالگی درد .از تمام قسمتهای درخت گردو استفاده طبی به عمل می آید .


ترکیبات شیمیایی


مغز گردو دارای چند اسید آلی ، مقدر کمی اسانس ، اگزالات آهک و ویتامینهای A,B,C,D,E می باشد . همچنین مغز گردو دارای مقدر کمی ( 12%) ارسنیک است .برگ درخت گردو دارای 3 درصد اینوژیت ، اسید الاژیک ، اسید گالیک و اسانسی با بوی مخصوص و مقداری پارافین ، تانن ، مواد چرب و املاح معدنی مانند کلسیم ، پتاسیم ، منیزیم، باریم و همچنین کاروتن است .پوسته گوشتدار میوه سبز گردو دارای امولسیون ، قند و اسیدهای آلی مانند اسید سیتریک ، اسید مالیک ، فسفاتها و اگزالات کلسیم است .عصاره برگ درخت گردو خاصیت میکروب کشی و باکتری کشی درد .در صد گرم مغز گردو خام و خشک مواد زیر موجود است:

آب 3/5 گرم پروتئین 14/8 گرم مواد چربی 65 گرم مواد نشاسته ای 13 گرم کلسیم 100 میلی گرم فسفر 380 میلی گرم آهن 3 میلی گرم سدیم 2 میلی گرم پتاسیم 50 میلی گرم ویتامین آ30 واحد ویتامین ب 1 0/35 میلی گرم ویتامین ب 2 0/12 میلی گرم ویتامین ب 31 میلی گرم ویتامین ث 2 میلی گرم

خواص داروئی: گردو از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است روغن گردو که از قدیم برای پختن غذاها از آن استفاده می شد است روغنی است به رنگ زرد روشن که دارای طعم مطبوع و ملایم است و باسانی تند (اکسیده ) می شود.


گردو خون ساز و تصفیه کننده خون است.
گردو درمان کننده بیماریهای ریوی است.
گردو مسکن دل پیچه است.
اگر از گردو و عسل و مربا درست کنید برای اشخاص لاغر وتقویت و تحریک نیروی جنسی مفید است.
مربای گردو ملین بوده و آپاندیس را تقویت می کند.
خوردن گردو از تشکیل سنگ کلیه و سنگ کیسه صفرا جلوگیری می کند.
پوست درخت گردو و پوست سبز گردو قابض است.
خوردن گردو برای تقویت جنسی مفید است.
گردو را با انجیر و موز بخورید مقوی حواس و مغز است.
اگر پوست تاز گردو را به دندان و لثه بمالید لثه و دندان را تقویت می کند.
دم کرده برگ درخت گردو برای درمان ورم مفاصل مفید است.
50گرم برگ گردو را در یک لیتر آبجوش ریخته و بمدت چند دققیه بجوشانید این جوشانده برای شست و شوی زخم ها و التیام انها بسیار مفید است .
دم کرده برگ درخت گردو برای درمان ترشحات زنانه و بیماری سل مفید است.
جوشانده برگ درخت گردو درمان کننده سر درد ، سرمازدگی و بیماریهای پوستی است.
شیره قسمت سبز میوه را اگر چند بار روی زگیل بمالید آنرا از بین می برد.
قسمت سبز و تازه میوه گردو را اگر با آب بجوشانید و موهای خود را با آن رنگ کنید رنگ قهوه ای به مو می دهد .
برگ تازه درخت گردو حشرات موذی مانند بید و ساس را از بین می برد.
اگر زن حامله روزی یک عدد گردو بخورد پس از زایمان پوست شکمش زیبایی خود را حفظ خواهد کرد.
چون گردو دارای مس می باشد بنابراین به جذب آهن در بدن کمک می کند.

طرز استفاده: گردوی تازه برنگ سفید با پوست زرد روشن است . مغز گردو را در ظرف سربسته در داخل فریزر نگاهدری کنید تا کهنه نشود .

مضرات : گردو با داشتن مواد مغذی زیاد غذای بسیار خوبی است ولی نباید در خوردن آن اصراف کرد زیرا زیاده روی آن باعث ورم لوزه و زخم دهان می شود . مخصوصا گردو برای گرم زماج ها خوب نیست و معمولا بهتر است اینگونه افراد بعد از خوردن گردو دهان خود را بشویند و یا انار ترش و یا کمی سکنجبین یا سرکه بخورند . مغز گردو لطیف است و در اثر ماندن کهنه می شود ور نگ آن زرد یا قهو ه ای و طعمش تند می شود و باعث مسمومیت خواهد شد و نباید از آن استفاده شود .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

عناب



عناب درختی است که ارتفاع آن تا 8 متر می رسد نوعی از این درخت مستقیم و باریک است و نوعی دیگر بصورت کج و معوج بالا می رود .
عناب بومی مناطق گرمسیر است کشت آن در شمال آفریقا ،جنوب اروپا و نواحی مدیترانه رواج درد .
برگهای این درخت کوچک ، زیبا ، شفاف ،‌متناوب و دندانه دار است . گلهای آن کوچک و برنگ سبز مایل به زرد می باشد. میوه این درخت که عناب نامیده می شود برنگ قرمز و بشکل تخم مرغ ودارای یک هسته است .طعم عناب کمی شیرین است.


خواص داروئی:

عناب از نظر طب قدیم ایران معتدل است . البته ابو علی سینا اعتقاد داشت که عناب کمی سرد است .


عناب بدلیل داشتن لعاب زیاد نرم کننده سینه است .
ملین است مخصوصا اگر آنرا با آب و یا شیر بجوشانید .
ادرار را زیاد می کند .
عناب آرام کننده اعصاب است .
خون را تمیز می کند .
ضد سرفه است .
خواب آور است و بیخوابی را برطرف می کند .
جوشانده پوست درخت عناب داروی ضد اسهال است .
آسم وتنگی نفس را برطرف می کند .
برای معالجه و التیام زخمهای کهنه گرد ریشه خشک شده عناب را روی آنها بپاشید .
هسته عناب خواب آرو است .
خستگی شدید را برطرف می کند.
رشد موی سر را زیاد می کند.
جوشانده عناب گرفتگی صدا را برطرف می کند .
جوشانده عناب برای سرفه و درد سینه مفید است.
برای برطرف کردن ورم چشم ، عناب را به چشم بمالید.
دستگاه هاضمه را تقویت می کند .
حافظه را تقویت می کند.
کم اشتهایی را برطرف می کند.
هرگاه که احساس غمگینی کرده و گریه میکنید یک فنجان دم کرده عناب لبخند به لبهای شما می آورد.
و بالاخره برای درمان سرطان آب عناب را با کاهو بخورید .

طرز استفاده:جوشانده عناب : 50 گرم عناب را در یک لیتر آب ریخته و بجوشانید تا حجم آن دو سوم شود.جوشانده عناب و جو : 14 دانه عناب را با 25 گرم جو پوست کنده مخلوط کرده و در 2 لیتر آب ریخته و آنقدر بجوشانید تا جو باصطلاح شکفته شود و 1/5لیتر آّب باقی بماند . این جوشانده را بگذارید تا ته نشین شود . سپس روی آنرا بردارید و بنوشید .
خیس کرده عناب : تعداد 20 دانه عناب را با 30 دانه مویز دانه گرفته و 30 دانه سپستان و 17 گرم شاخه گلدار بنفشه در نیم لیتر آب خیس کنید و بگذارید تا صبح بماند سپس آنرا صاف کرده و با 50 گرم شیر خشت و 50 گرم ترنجبین مخلوط کنید تا کاملا حل شود سپس قدری گلاب به آن اضافه کرده و بنوشید .

مضرات : عناب در اشخاص سرد مزاج تولید گاز و نفخ می کند . اینگونه اشخاص باید عناب را با شکر و مویز بخورند . ضمنا عناب نیروی جنسی را کم می کند بنابراین باید با غذاهای محرک مانند عسل خورده شود .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٥ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠
تگ ها : گیاه عناب

 

علف هفت بند

 

علف هفت‌بند (polygonome) گیاهی است یکساله و دارای ساقه خوابیده که طول آن به 50 سانتیمتر می‌رسد. برگهای آن ریز ، نوک تیز و گلهای آن ریز و کوچک و به رنگ صورتی است. این گیاه در اکثر نواحی آسیا ،‌ اروپا و آفریقا و آمریکا می‌روید و در مقابل عوامل خارجی بسیار مقاوم است. بطوری که حتی اگر لگدمال شود باز هم از بین نمی‌رود. علف هفت بند در چمنزارها ،‌ کنار جاده‌ها ، اراضی متروک و خرابه‌ها ،‌ مناطق سایه در و بین تخته سنگها می‌روید. این گیاه در اکثر نقاط ایران نیز وجود دارد.




ترکیبات شیمیایی

علف هفت‌بند دریا اسید پوگیلونیک ، اسید اگزالیک ، آرابینوسید ، اسانس ، مواد رزینی ، مواد قندی و موسیلاژ می‌باشد.

خواص داروئی

گیاه هفت بند از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است.


قابض است و برای رفع اسهال و اسهال خونی () بکار می‌رود.
در بند آوردن خونریزی مفید است.
آسم و برونشیت را درمان می‌کند.
تب را پائین می‌آورد.
برای برطرف کردن اگزما  بکار می‌رود.
ورم روده بزرگ را برطرف می‌کند.
برای رفع ترشحات زنانه مفید است.
آنهائی که به بیماری قند مبتلا هستند با استفاده از این گیاه می‌توانند قند خون خود را کنترل کنند.
سنگ کلیه) )و ((مثانه را خارج می‌سازد.
برای رفع دردهای معده مفید است.
برای درمان استسقاء مفید است.
در معالجه میگرن موثر است.



درد سیاتیک و درد کمر را برطرف می‌کند.
نفخ را برطرف کرده و هضم غذا را تسهیل می‌کند.
تاول و سوختگی را با کمپرس این گیاه معالجه کنید.
برای تسکین دردهای نقرس و روماتیسم از کمپرس این گیاه استفاده کنید.
برای درمان زخمهای چرکی ، گرد این گیاه را روی زخمها بریزید.
طرز استفاده


جوشانده: مقدر 30 گرم گیاه خشک را در یک لیتر آب جوش ریخته و به مدت 10 دقیقه بگذارید بجوشد سپس آنرا صاف کرده با شکر و یا عسل مخلوط کنید. مقدار مصرف این جوشانده یک فنجان سه بار در روز است.
مضرات

این گیاه محرک سلسله اعصاب بوده و ممکن است استفاده زیاد از آن باعث تشنج شود.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠
تگ ها : علف هفت بند

 

عدس

عدسیکی از حبوبات است که از قدیم‌الایام در اکثر نقاط دنیا کشت می‌شده است. گیاه شناسان اعتقاد دارند که عدس حتی قبل از تاریخ نیز وجود داشته است. عدس از نظر مقدار پروتئین بسیار غنی است و در بین گیاهان فقط لوبیا  و سویا بیشتر از عدس پروتئین دارند. عدس گیاهی است یکساله که ارتفاع آن بیش از 30 سانتیمتر نیست.

برگهای آن دارای 6 تا 14 برگچه می‌باشد که در انتهای آن پیچک قرار دارد. گلهای عدس رنگ سفید و دارای رگه‌هایی به رنگ بنفش است. میوه آن غلاف کوچکی است و معمولا در هر غلاف 1 تا 3 عدس وجود دارد. عدس دو نوع است،‌ عدسی که دانه آن گرد و سبتا درشت است و رنگ آن سبز مایل به زرد است و عدس ریز یا عدس قرمز که دانه‌های آن ریز و به رنگ قرمز می‌باشد.

ترکیبات شیمیایی

عدس منبع غنی پروتئین و ویتامینهای گروه B می‌باشد.



خواص داروئی

عدس از نظر طب قدیم ایران معتدل و خشک است و مانند دیگر گیاهان پوست و دانه آن دارای اثرات متضاد یکدیگر می‌باشد. یعنی پوست عدس گرم و خود عدس قابض است. به عبارت دیگر پوست آن ملین و مغز آن ضد اسهال می‌باشد. عدس یک غذای کامل است و انرژی لازم را برای کارهای بدنی برای انسان تامین می‌کند.


عدس زیاد کننده ترشحات شیر است و مادران شیرده حتما باید از آن استفاده کنند.
عدس را روی پوست ملتهب بگذارید التهاب را برطرف می‌کند.
برای درمان زخمهای دهان و گلو و دیفتری عدس را پخته و آب آنرا غرغره کنید.
برای تقویت معده و برطرف کردن گاز معده عدس پخته را با سرکه میل کنید.
آش عدس با روغن بادام برای دوران نقاهت بهترین غذاست.
پماد در عدس با سرکه برای ترک دست و پا که به علت سرما عارض شده سودمند است.
عدس را می‌توان به عنوان مسهل هم مصرف کرد چون دارای لعاب زیادی است که در درمان ناراحتیهای روده نیز موثر است.
عدس پخته را به عنوان مرهم برای زخم نیز می‌توان بکار برد.
مضرات

عدس با تمام مزایایی که دارد نباید زیاد مصرف شود و در خوردن آن اسراف گردد زیرا اولا دیر هضم است و تولید نفخ می‌کند ثانیا قابض است و جریان خون را در رگها آهسته می‌کند. البته می‌توان برای جلوگیری از این عوارض عدس را با روغن کنجد و یا روغن بادام و با سرکه خورد. ضمنا عدس به علت داشتن میکروپروتئین برای افرادی که ناراحتی کلیه دارند، زیانبخش است.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

شوید

گیاهی است یکساله یا دوساله که گاهی ارتفاع آن به یک متر نیز می‌رسد. ریشه آن راست و مخروطی شکل و سفید است. این گیاه در اکثر نقاط دنیا منجمله قسمتهای جنوب اروپا ، ‌مصر ،‌آمریکا و چین پرورش داده می‌شود. میوه شوید بیضوی ، ‌مسطح و به طول 4 میلیمتر و عرض 3 میلیمتر است. رنگ آن قهوه‌ای روشن و در سطح آن برجستگیهایی برنگ زرد و در کناره‌های آن لبه بال مانندی به رنگ زرد روشن دیده می‌شود.




خواص داروئی

تخم شوید اثرات درمانی زیادی دارد منجمله به عنوان ضد تشنج ،‌ ضد درد ، نفخ شکم ، ادرار آور و برای تقویت معده بکار می‌رود. برای کسانی که اشتهای زیادی به غذا ندارند و لاغر هستند تخم شوید بهترین دارو است زیرا اشتها را زیاد کرده و معده را تقویت می‌کند و انرژی به بدن می‌دهد. تخم شوید را می‌توان برای ناراحتی معده ، بی‌خوابی و ضد گاز معده بکار برد. خانمهای شیرده که شیر آنها کم است باید حتما روزی چند بار دم کرده تخم شوید بخورند و یا در غذای خود مصرف کنند که بطور معجزه آسائی شیر آنها زیاد خواهد شد.

طب گیاهی ایران خواص زیادی را برای شوید قائل است مثلا در مورد درد شدید و ورم معده از دم کرده شوید استفاده می‌کردند که اثر تسکین فوری دارد. از شوید برای دل درد در حیوانات نیز استفاده می‌شود و دامداران قدیم به خوبی به این موضوع واقف بودند. مثلا برای گوسفند و بز کافی است که مقدار 30 گرم تخم شوید به آنها داد که نفخ و دل درد را ساکت کنند. در مورد بیمارانی که مبتلا به استفراغ شدید هستند و هیچ غذایی حتی آب را نمی توانند در معده خود نگاهدارند بهترین درمان شوید است. این نوع بیماران باید دم کرده شوید را آهسته آهسته بنوشند. در چین ، حتی شوید را برای کمردردهایی که به علت انقباض عضلانی باشد بکار می‌برند. یک نسخه قدیمی چینی برا ی باد فتق نیز از تخم شویدی  استفاده می‌کنند.

طرز استفاده

برای باد فتق که از تخم شوید استفاده می‌کنند دستور آن به این صورت است که باید حدود 40 گرم تخم شوید را بو دهید تا کاملا قهوه‌ای شود سپس آنرا کاملا آسیاب کنید تا به صورت پودر درآید و بعدا آنرا با سرکه سیب مخلوط کرده و میل کنید.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

شبدر قرمز


شبدر قرمز گیاهی است علفی و چند ساله که در مناطق معتدله کره زمین می روید . در شرایط مساعد این گیاه هفت ساله است ولی در آب و هوای گرم فقط دو سال عمر می کند . ارتفاع شبدر قرمز بسیار کم است و بیشتر از 15 سانتیمتر نمی شود . برگهای آن بیضی شکل و دراز و دارای سه برگچه است و بهمین علت در قرون وسطی مورد احترام مسیحیان بوده زیرا آنرا سمبل خداوند ، مسیح و روح المقدس می دانستند . این گیاه از نظر داشتن مواد مغذی برای علوفه حیوانات بکار می رود .


خواص داروئی: شبدر قرمز از نظر طب قدیم ایران سرد و تر است .



مهمترین خاصیت شبدر قرمز ضد سرطان  بودن آن است .
تمیز کننده خون و بدن است.
سرفه را برطرف می کند.
دردهای عضلانی را برطرف می کند.
تورم پوستی را از بین می برد.
شبدر تازه بعنوان مسهل بکار می رود.
درمان کننده آسم  است.
برای درمان آب آوردگی بدن مفید است.
دل پیچه را برطرف می کند.
برای درمان آرتروز  رماتسیم و ورم بیضه باید برگ شبدر را در روغن زیتون جوشانیده و روی قسمت های دردناک بمالید .
برای طول عمر و جلوگیری از بیماریهای قلبی شبدر قرمز بخورید .
تشنج را علاج می کند.
برای التیام زخم ها ، ضماد شبدر قرمز را روی زخم ها بگذارید.
برای از بین بردن خارش شبدر را له کرده وروی پوست بمالید.

طرز استفاده: دم کرده : مقدار 30 گرم گیاه خشک را در یک لیتر آبجوش ریخته و به مدت 5 دقیقه دم کنید . مقدار مصرف آن یک فنجان سه بار در روز است . جوشانده شبدر : مقدار 50 گرم سرشاخه های گلدار شبدر قرمز را در مقداری شیر یا آّ ب ریخته و بگذارید مدتی بجوشد و پس از سردشدن بصورت ضماد روی پوست و یا قسمتهای دردناک بدن بگذارید .
مضرات : مقدار مصرف زیاد شبدر خطرناک است زیرا دارای اسید سیانیدریک می باشد ولی استفاده متعادل از آن هیچگونه خطری نداشته و بسیار مفید است .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱۱ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

شاه پسند وحشی






شاه پسند وحشی از گیاهانی است که در روم قدیم مورد پرستش و تقدیس مردم بود و از آن برای تبرک خانه ها و معابد استفاده می کردند . چون دارای خاصیت ضد خونریزی است گفته می شود که آنرا روی زخم های مسیح ریختند و خونریزی قطع شد و روی این اصل در قدیم به آن گیاه صلیب Herb of the Cross می گفتند .
این گیاه در نواحی جنوب آسیا ، آفریقا  اروپا در حاشیه جاده ها و دشت ها و مزارع می رویند در ایران در مناطق شمال ایران و اطراف تهران ، فارس ، شیراز و نواحی جنوب می روید .
قسمت مورد استفاده این گیاه برگها و سر شاخه های سبز آن است در اثر مالش دادن بوی مطبوعی در تمام قسمت های این گیاه منتشر می شود ولی طعم آن گس و تلخ است

ترکیبات شیمیایی

شاه پسند وحشی دارای مواد شیمیایی مختلفی نظیر تانن ،‌موسیلاژ ، ساپونین ، وربی نالین Verbenalin ، بتاکاروتن و ماده ای تلخ می باشد .


خواص داروئی

شاه پسند وحشی از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است


قابض و ضد تشنج است
برای از بین بردن آب آوردگی بدن مفید است و بدین منظور باید آنرا با ملاس چغندر خورد .
برای تقویت قلب مفید است .
خون را تمیز و تصفیه می کند .
عرق آور است .
مقدار شیر را در مادران شیرده زیاد می کند .
کر م معده را کشته و از بین می برد .
خلط آور است .
برای برطرف کردن سرماخوردگی مفید است .
کمیود ویتامین C را درمان می کند .
برای درمان ناراحتی های پوستی مفید است .
بیماری زردی را برطرف می کند .
برای رفع خونریزی لثه مفید است .
سنگ کلیه و مثانه را خارج می سازد.

استفاده خارجی



برای ورم مخاط دهان و گلو ، جوشانده آنرا غرغره کنید .
کمپرس آنرا روی ضرب دیدگی بگذارید .
زخم و بریدگیها را با ضماد آن درمان کنید .
برای رفع خستگی پس از کار روزانه از حمام شاه پسند استفاده کنید بدین منظور مقدار 200 گرم برگهای گیاه را در دولیتر آب ریخته و حرارت دهید تا بجوش آید سپس آنرا روی چراغ برداشته و بگذارید مدت 15 دم بکشد بعد آنرا صاف کرده و در وان حمام بریزید و برای مدت 20 دقیقه در آن دراز بکشید تا خستگی عضلات برطرف شود .

طرز استفاده : دم کرده : یک قاشق چایخوری برگهای خشک شده این گیاه را در یک فنجان آب جوش ریخته و برای مدت 10 دقیقه دم کنید سپس صاف کرده و به مقدار یک فنجان سه بار در روز بنوشید .
جوشانده : مقدار 40-50 گرم برگهای خشک شده این گیاه را در یک لیتر آب جوش ریخته وب گذارید بمدت 5 دقیقه بارامی بجوشد سپس آنرا صاف کنید .
اسانس : قوی تر از تنطوره می باشد و از مغازه برخی از داروخانه ها می توان خریداری کرد مقدار مصرف آن یک تا دوقطره در یک لیوان آب می باشد .

مضرات : خوردن زیاد این گیاه ضربان قلب را کم می کند و باعث تحریک روده ها و رحم می شود بنابراین کسانیکه ناراحتی قلبی دارند و یا خانم های حامله باید در خوردن آن احتیاط کنند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:۱٠ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

زیتون
زیتوندرختچه‌ای است به ارتفاع تقریبا سه متر ،‌ ولی هنگامی که در شرایط مساعد پرورش می‌یابد ارتفاع آن حدود 12 متر و قطر تنه‌اش به 3 متر می‌رسد. چوب درخت زیتون بسیار سخت و مقاوم است. رنگ آن زرد است که خطوطی قهوه‌ای رنگ در آن وجود دارد. از چوب زیتون برای تهیه اشیاء چوبی ظریف استفاده می‌شود.



برگهای آن سبز رنگ ، بیضوی و دراز و به وضع متقابل یکدیگر بر روی ساقه قرار گرفته‌اند. منشاء درخت زیتون احتمالا منطقه مدیترانه بوده و از آنجا به نقاط دیگر دنیا راه یافته است. زیتون معمولا در اوائل تابستان شروع به گل دادن می‌کند و میوه آن کم‌کم ظاهر می‌شود. در اواخر تابستان میوه آن به ثمر می‌رسد. در این هنگام زیتون سبز است و به تدریج تبدیل به بنفش و قهوه‌ای و سپس سیاه می‌شود،‌ بطوری که در اواخر پائیز که موقع برداشت میوه است رنگ آن به کلی تیره است.

ترکیبات شیمیایی

زیتون رسیده در حدود 30 درصد روغن دارد. این روغن مخلوطی از اولیئک اسید Oleic acid ، لینولئیک اسید Linolenic acid و پالمیتیک اسید Palmitic acid می‌باشد. روغن زیتون مایعی است زلال به رنگ زرد روشن مایل به سبز یا زرد طلایی برای استخراج روغن زیتون میوه‌ها را له کرده و در داخل کیسه‌ای می‌ریزند و سپس کیسه را تحت فشار قرار داده تا روغن آن خارج شود. البته از باقیمانده تفاله زیتون که روغن آن گرفته شده تحت اثر آب جوش حرارات و فشار روغن زیتون معمولی را استخراج می‌کنند که ارزش روغن فشار اول را ندارد. زیتون دارای سدیم ، ویتامین A و E و آهن می‌باشد.




خواص داروئی

زیتون رسیده از نظر طب قدیم ایران گرم و قابض است و میوه نارس زیتون سرد و خشک است و روغن زیتون گرم و خشک است. برگ درخت زیتون نیز گرم و خشک می‌باشد.


دم کرده برگ زیتون داروی خوبی برای پائین آوردن فشار خون می‌باشد. بدین منظور باید 20 عدد برگ زیتون را داخل 300 گرم آب ریخته و آن را به مدت 15 دقیقه بجوشانید. سپس کمی قند به آن اضافه کرده و به مقدار یک فنجان دوبار در روز از آن بنوشید. بعد از دو هفته باید به مدت 8 روز نوشیدن این دم کرده را قطع کنید و سپس ادامه دهید.


روغن زیتون نرم کننده و صفرابر است.
روغن زیتون دفع کننده سنگ کیسه صفرا است برای این منظور باید آن را با آبلیمو مصرف کرد.
روغن زیتون کرم‌کش است.
روغن زیتون برای رفع سرفه‌های خشک مفید است.
برای رفع خارش گزیدگی حشرات ، روغن زیتون را به محل گزیدگی بمالید.





بدن بچه‌هایی را که مبتلا به نرمی استخوان و کم خونی هستند با روغن زیتون ماساژ دهید اثر مفیدی دارد.
برای رفع پیوره لثه ، روغن زیتون را بر روی لثه بمالید.
برای برطرف کردن خراش و ترک پوست ، گلیسیرین و روغن زیتون را به مقدار مساوی باهم مخلوط کرده و روی پوست بمالید.
دم کرده برگ درخت زیتون تب‌بر است.
جوشانده برگ درخت زیتون برطرف کننده نقرس و رماتیسم است.
برای سرباز کردن جوشها و کورکها زیتون را له کرده و روی جوش یا کورک بمالید.
دم کرده و جوشانده پوست درخت زیتون تب‌بر و درمان کننده مالاریا است.
پماد میوه نارس زیتون برای سوختگی مفید است.


جویدن برگ زیتون برای از بین بردن زخمهای دهان مفید است.
برای رفع سستی و تقویت نیروی جنسی باید 80 گرم روغن زیتون را با 14 گرم کندر و 16 گرم سیاه دانه مخلوط کرده و به مدت سه روز از آن بخورید.
مصرف رون زیتون از امراض قلبی و سرطان جلوگیری می‌کند.
روغن زیتون بهترین روغن برای پخت و پز می‌باشد زیرا در اثر حرارات خراب نمی‌شود.
مضرات

روغن زیتون برای هیچ کس مضر نیست و همه افراد می‌توانند از آن استفاده کنند. فقط میوه تازه و یاقوتی آن معده راسست می‌کند و ممکن است تولید استفراغ کنند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ۱۱:٠٩ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٩/۸/٢٠

 

زرشک

کلیات گیاه شناسی

زرشک درختچه‌ای است دارای ساقه خاردار که ارتفاع آن تا 4 متر نیز می‌رسد. چوب این درخت قهوه‌ای ، قرمز و یا زرد رنگ می‌باشد. برگهای آن بیضی شکل با دندانه‌های اره‌ای و گلهای آن خوشه‌ای و زرد رنگ است. شاخه‌های زرشک تیغ زیادی دارد. میوه زرشک قرمز رنگ ، گوشتی ، بیضوی شکل و دارای طعمی ترش است. قسمت مورد استفاده این گیاه ریشه ، پوست ریشه و ساقه ، برگ گل و میوه آن است.




ترکیبات شیمیایی

در تمام قسمتهای این گیاه آلکالوئیدهای بربرین Berberine ، اکسیاکانتین Oxyaconthine ، بربامین Berbamine وجود دارد. مقدار آلکالوئید در پوست ریشه زرشک بیشتر از قسمتهای دیگر این گیاه است. میوه زرشک دارای حدود 4 درصد مواد قندی ، 65 درصد اسید مالیک و اسید تارتاریک و مقداری صمغ می‌باشد. زرشک گونه‌های مختلف دارد که مهم‌تر از همه آنها دو نوع است که یکی به نام زرشک بی‌هسته و دیگری زرشک با هسته (دارای دو هسته) می‌باشد.

خواص داروئی


قابض است.
تقویت کننده قلب و کبد است.
بواسیر خونی را درمان می‌کند.
خونریزی را برطرف می‌کند.
برای برطرف کردن بیماریهای کبدی مفید است.




صفرابر است.
دم کرده زرشک را برای برطرف کردن ناراحتیهای دهان غرغره کنید.
خواص ریشه و پوست ساقه


صفرابر و مسهل است.
کبد را پاک و تقویت می‌کند.
اعمال دستگاه گوارش را منظم می‌کند.
سوء هاضمه را از بین می‌برد.
بی‌اشتهایی را برطرف می‌کند.
برای رفع یبوست مفید است.
در درمان یرقان و زردی موثر است.
نقرس و رماتیسم را برطرف می‌کند.
خانمهائی که بین دو عادت ماهیانه خونریزی دارند باید برای برطرف کردن آن از ریشه و ساقه زرشک استفاده کنند.
آنهائی که مبتلا به ورم طحال هستند می‌توانند برای معالجه از این گیاه کمک بگیرند.
واریس را درمان می‌کند.
برای معالجه بواسیر نافع است.
برای برطرف کردن سوزش ادرار مفید است.
فشار خون را پائین می‌آورد.
برای شست و شوی چشم می‌توانید از جوشانده ریشه و ساقه و زرشک استفاده کنید.



خواص برگ


آب آوردگی بدن را برطرف می‌کند.
اسهالهای مزمن را درمان می‌کند.
برگ زرشک دارای مقدار زیادی ویتامین C می‌باشد بنابراین در درمان بیماری اسکوربوت اثر مفید دارد.
جویدن برگ زرشک باعث محکم شدن لثه و دندان می‌شود.
درموقع آنژین و گلو درد ، دم کرده برگ زرشک را غرغره کنید.
طرزاستفاده


جوشانده زرشک: مقدار 20-10 گرم پوست ریشه یا ساقه و یا میوه زرشک را در یک لیتر آب ریخته و آنرا بجوش بیاورید سپس آنرا از روی اجاق برداشته بگذارید برای مدت 10 دقیقه بماند. این جوشانده را صاف کرده و با شکر یا عسل شیرین کنید. مقدار مصرف روزانه آن سه فنجان در فاصله بین غذاهاست.


دم کرده زرشک: مقدار 40 گرم زرشک را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید مدت 10 دقیقه بماند سپس آنرا با شکر یا عسل مخلوط کنید. مقدار مصرف آن سه فنجان در روز و در فاصله بین غذاهاست.
مضرات

مصرف مقدار زیاد زرشک و یا ساقه و برگ آن برای زنان حامله مناسب نیست زیرا رحم را تحریک می‌کند و ممکن است باعث سقط جنین شود.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

روناس


گیاهی است که به حالت خودرو در مناطق مدیترانه ، در شمال آفریقا و بعضی مناطق آسیا می روید . ساقه این گیاه پوشبده از خارهای ریز می باشد و ارتفاع آن تا حدود دو متر می رسد .
روناس با استفاده از خارهای ریزی که دارد به دیوار و درختان می چسبد و بالا می رود .

برگهای آن بیضی ، نوک تیز و دراز بوده که به صورت گروهی و به شکل چتر از کنار ساقه بیرون می آید . گلهای روناس کوچک و به رنگ زرد مایل به سبز می باشد . میوه آن گوشتی و به رنگ تیره است .
ریشه آن به نام روناس معروف است به رنگ قرمز تیره و به صورت دراز ، باریک و استوانه ای می باشد . دارای طعمی تلخ و گس بوده و قسمت مهم این گیاه از نظر طبی محسوب می شود .
از ریشه روناس در قدیم برای رنگرزی پارچه و نخ استفاده می شده است .


خواص داروئی

روناس از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است .


باز کننده گرفتگی ها در بدن است.
ادرار آور است و حبس البول را درمان می کند .
برای معالجه بیماری فلج آنرا با عسل مخلوط کرده و به بیمار بدهید .
ترشح شیر راز یاد می کند.
درد سیاتیک را رفع می کند.
یبوست های سخت را معالجه می کند .
اشتها آور است.
قاعده آرو است .
خارش پوست را برطرف می کند بدین منظور می توان از ضماد استفاده کرد و یا اینکه جوشانده آنرا در وان حمام بریزید و مدتی در آن استراحت کنید .
اوره خون را پائین می آورد .
جوش خوردن استخوان  شکسته را تسریع می کند .
تورم را در بدن از بین می برد .
از کمپرس جوشانده روناس برای رفع بیماریهای پوستی استفاده کنید .

طرز استفاده
دم کرده : یک قاشق مربا خوری ریشه خرد شده روناس را در یک لیوان آب جوش ریخته . بگذارید به مدت 10 دقیقه دم بکشد . مقدار مصرف آن نصف فنجان سه بار در روز است .
جوشانده روناس : 10 گرم ریشه روناس را د یک لیتر آب ریخته و بگذارید برای مدت ده دقیقه بجوشد . این جوشیده را در وان حمام بریزید و برای رفع بیماریهای پوستی در آن استراحت کنید .

مضرات : همانطور که گفته شد روناس ترشح ادرار را زیاد می کند و فشار آنرا بالا می برد بنابرین ممکن است در اثر استفاده زیاد ایجاد خون در ادرار کند و در اینصورت بهتر است که روناس با کتیرا خورده شود .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:۱۱ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

دم اسب


دم اسب گیاهی است که از 270 میلیون سال پیش در روی زمین وجود داشته است و بعنوان گیاه داروئی در اروپا و چین  بکار رفته است .
دم اسب چون دارای مقدر زیادی سیلیس می باشد بنام سیلیس Silica نیز معوف است .
دم اسب دو نوع ساقه هوایی دارد .ساقه ای که برنگ قرمز است و دراوائل بهار ظاهر می شود و دیگری ساقه نازا که برنگ سبز بوده و بعد از آن رشد می کند و مصرف طبی دارد .

ترکیبات شیمیایی


گیاه دم اسب دارای اسید سال سیلیک ، اسید لیوئیک ،‌اسید مالک ،‌اسید اگزالیک ، اکویس تونین ، اسید اکویس تیک ، دی متیل سولفون ، اکوتی نیک ، یک ماده تلخ ، یک ماده رزینی ، چربی ، ساپونین و همچنین دارای مقدرزیادی (در حدود 70%) سیلیس می باشد آزمایشات متعدد نشان می دهد که دم اسب مقدار بسیار کمی طلا  نیز دارد .


خواص داروئی




برا ی رفع گلو درد و ورم گلو جوشانده دم اسب را غرغره کنید .
کمپرس آن برای برطرف کردن دردهای آرتروز و ورم مفاصل مفید است .
برای درمان التهاب چشم ،‌چشمان خود را با جوشانده دم اسب بشوئید .
ضرب خوردگی قسمت های مختلف بدن را با کمپرس دم اسب التیام دهید .
طرز استفاده:
دم کرده : یک قاشق مربا خوری از گیاه خشک را در یک لیوان آب جوش ریخته و برای مدت 10 دقیقه دم کنید .

جوشانده : مقدار 100-80 گرم گیاه خشک را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید برای مدت نیم ساعت بجوشد .سپس آنرا صاف کرده و بمقدار یک فنجان قبل از هر غذا بنوشید .


گرد دم اسب : گیاه خشک شده را در آسیاب برقی بریزید تا بصورت پودر دراید . مقدار مصرف پودر یک گرم قبل از هر غذا است .

مضرات : این گیاه را نباید اطفال خردسال و زنان حامله مصرف کنند. مقدار مصرف زیاد آن نیز ممکن است باعث ناراحتی معده و اختلال در دستگاه هضم و اسهال شود .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

خرما


ترکیبات شیمیایی


خرما دارای 25 درصد ساکاروز ، 50درصد گلوکز  ، و مواد آلبومینوئیدی ، پکتین  و آب می باشد . بعلاوه دارای ویتامینهای مختلف منجمله ویتامین A,B,C,E و مقداری املاح معدنی می باشد .

خواص داروئی: درخت خرما خواص بیشماری دارد و می توان گفت که از تمام قسمتهای این درخت می توان استفاده کرد و یک ضرب المثل عربی می گوید که خواص درخت خرما باندازه روزهای سال است.از برگ و شاخه درخت خرما سبد و فرش تهیه می کنند . از هسته آن نان و از میوه () خرما شراب و عسل . همانطور که می دانیم خرما تنها میوه ایست که در صحرا  وجود دارد و طبیعت این درخت را به مردم صحرا داده است که تمام احتیاجات خود را از آنر فع می کنند . مردم صحرا هسته درخت خرما را در کرده و از آن نان می پزند یا در این هسته را بو داده و از آن بعنوان قهوه استفاده می کنند زیرا دم کرده آن بسیار مطبوع است و یا حتی این در را در آب برای چند روز خیس کرده و بعنوان غذای مقوی به شتر های خود می دهند و معتقدند که این غذا از گندم و جو مقوی تر است . اعراب از قدیم اعتقاد داشتند که خرما انرژی خورشید را گرفته و در خود ذخیره می کنند و این انرژی با خوردن خرما به بدن آنها منتقل می شود . اعراب از خرمای کال نیز استفاده می کنند و معتقدند که اثرات درمانی بسیاری درد منجمله خرمای سبز تقویت کننده اعمال جنسی و انرژی  زا یم باشد . حتی هسته خرمای سبز را نیز دم کرده و پمادی از آن تهیه می کنند که برای زخمهای آلات تناسلی بکار می رود .


اثر دیگر معجزه آسای هسته خرما از بین بردن تورم پلک های چشم است برای این منظور پمادی از در هسته خرما درست کرده و آنرا روی چشم می گذارند این پماد برای رشد مژه های چشم نیز بهترین دارو است .زندگی پرمشغله و ناراحتی های روانی که میل جنسی را در بعضی از اشخاص از بین می برد بهترین علاجش خوردن مداو م خرما است که میل جنسی را باین اشخاص باز می گرداند . در زمانهای قدیم همواره خرما را برای قدرت و انرژی بکار می برده اند و هنوز بهترین میوه برای بازیافتن انرژی و قدرت جوانی است .گلهای درخت خرما نیز خاصیت دارویی دارند . طعم گلهای درخت خرما تلخ است و اثر مسهلی درد .

مضرات : مواظب باشید در خوردن آن افراط نکنید زیرا دارای قند زیادی است . در این صورت آنهایی که لوزالمعده حساس دارند و یا آنهایی که بیماری قند در خانواده آنها وجود دارد باید کمتر از این میوه استفاده کنند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

ختمی


ختمی گیاه بومی مناطق شرق مدیترانه است .گیاهی است علفی و چند ساله که ارتفاع آن به حدود 2 متر می رسد ساقه آن از کرکهای ریز که به رنگ خاکستری می باشد پوشیده شده است .برگهای ختمی دندانه دار ، پهن و مانند قلب می باشد . گلهای آن درشت به رنگ سفید مایل به قرمز یا ارغوانی است که بصورت دسته های سه تایی در اواخر تابستان ظاهر می شود .ختمی به علت داشتن گلهای زیبا به صورت گیاه زینتی در باغچه ها کاشته می شود . تمام قسمتهای این گیاه استفاده طبی دارد .


خواص داروئی:


ختمی از نظر طب قدیم ایران سرد و تر است و بطور کلی روی تمام اعضای بدن مخصوصا روده ها ، ریه  ها ، معده ، کلیه ها و مثانه موثر است .


خواص گل ختمی




ملین و برطرف کننده یبوست است .
بیماریهای تنفسی را برطرف می کند.
سرفه های خشک را از بین می برد .
برای رفع گلو درد جوشانده گل ختمی را غرغره کنید .
عادت ماهیانه را منظم می کند .


خواص ریشه ختمی




ناراحتی های پوستی را برطرف می کند و پوست را نرم می سازد .
سرفه های خشک را از بین می برد.
تب راپائین می آرود .
اسهال خونی را شفا می بخشد .
ادرار را زیاد می کند.
کمی ترشحات عادت ماهیانه را برطرف می کند.
تورم را رفع می کند.
ناراحتی های دستگاه ادراری را برطرف می کند.
قند خون را تنظیم می کند.


خواص برگ ختمی




ضماد برگ ختمی در برطرف کردن دمل ها و ورم پستان و ورم معده موثر است .
برای التیام شکستگی ها ، برگ ختمی را بصورت ضماد درآورده و روی محل شکستگی بگذارید .
ضماد برگ ختمی در برطرف کردن درد سیاتیک مفید است .
رعشه را برطرف می کند.
ورم بناگوش را با ضماد برگ ختمی درمان کنید.


طرز استفاده:




خیسانده ریشه ختمی : 10 گرم ریشه ختمی را پوست کنده و خرد کرده و در یک لیتر آب سرد خیس کنید و پس از 8 ساعت آنرا صاف کرده و نگهداری کنید این مایع در رفع اسهال خونی بسیار موثر است .
دم کرده ختمی :در حدود 20 گرم ریشه ختمی را تمیز کرده و خرد کنید و آنرا در یک لیتر آب جوش بریزید و بگذارید بماند تا سرد شود سپس آنرا صاف کرده و با عسل مخلوط کنید .
دم کرده گل ختمی :20 گرم گل خشک شده ختمی را در یک لیتر آب جوش بریزید و بگذارید بماند تا سرد شود سپس آنرا با قند یا عسل شیرین بکنید .
محلول شستشوی چشم : نیم گرم گل خشک ختمی را در 150 گرم آب ریخته و به مدت 5 دقیقه بگذارید بجوشد سپس آنرا سرد کنید و 5 قطره الکل کامفه در آن بریزید.

مضرات :ختمی گیاه مفید و بی ضرری است فقط زنان باردار و مادران شیرده باید از زیاد خوردن آن پرهیز کنند .کسانیکه سرد مزاج هستند باید ختمی را با عسل بخورند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

خاکشیر

خاکشیر گیاهی است علفی یکساله یا دو ساله که ارتفاع ساقه آن تا یک متر نیز می‌رسد. پائین گیاه کرک‌دار است در حالی که بالای آن بدون کرک می‌باشد. تخم این گیاه که همان خاکشیر است ریز و کمی دراز و معمولا به دو رنگ وجود دارد یکی از آنها قرمز که دارای طعم کمی تلخ است و دیگری به رنگ قرمز تیره می‌باشد.



ترکیبات شیمیایی

خاکشیر دارای تعدادی اسید چرب مانند اسید لینوئیک ، ‌اسید لینولنیک ، اسید اولئیک ، ‌اسید پالمتیک و اسید استئاریک می‌باشد. ضمنا در خاکشیر اسانس روغن فراری وجود دارد که دارای مواد بنزیل و ایزوسیانات است.

خواص داروئی

خاکشیر از نظر طب قدیم ایران گرم و تر است.


التیام دهنده زخم و جراحات است.
جوشانده خاکشیر برای رفع اسهالهای ساده و رفع ترشحات زنانگی مفید است.
خاکشیر ادرارآور است.
خاکشیر تب‌بر است.
برای دفع کرم مفید است.
التهاب کلیه را برطرف می‌کند.
سرخک و مخملک را درمان می‌کند.
خاکشیر صدا را باز می‌کند.
برای از بین بردن کهیر و التهابات پوستی از خاکشیر استفاده کنید.
از گلها و برگهای گیاه می‌توان برای رفع بیماری ناشی از کمبود ویتامین C استفاده کرد.




سنگ کلیه را دفع می‌کند.
برای دفع سنگ کلیه می‌توان خارشتر ، ‌خاکشیر و ترنجبین را باهم مخلوط کرده و صبح ناشتا خورد.
برای برطرف کردن جوشهای صورت که به علت خوردن چربی و شیرینی زیاد ایجاد می‌شود باید جوشانده یک قاشق ترنجبین را با دو قاشق غذاخوری خاکشیر مخلوط کرده و هر روز صبح ناشتا به مدت دو هفته آنرا میل میل کنید تا جوشها از بین برود.
مضرات

بعضی از افراد هنگامی که خاکشیر می‌خورند ممکن است سردرد بگیرند اینگونه اشخاص باید خاکشیر را با کتیرا بخورند

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

چغندر

چغندر یکی از گیاهان دو لپه می‌باشد. خانواده چغندر که نام علمی آن chenopodiaceae است، با حدود 105 جنس و 1400 گونه و دارای پراکندگی وسیع در سطح دنیاست و از نظر تنوع و تعداد گونه‌ها ، دومین مقام را بین خانواده‌های گیاهی دنیا دارد. خانواده chenopodiaceae از خانواده‌های بزرگ در ایران و دارای پراکندگی وسیعی در اکثر نقاط کشور ، بخصوص در مناطق شور ، از خاکهای شورها و بیابانها ، تا سواحل شور دریاها و دریاچه‌های شور (دریای خزر ، خلیج فارس ، دریاچه نمک و ...) می‌باشد. اغلب گیاهان این خانواده ، هالوفیت و پساموفیت هستند و دارای اهمیت اکولوژیکی فراوان و همچنین اهمیت اقتصادی می‌باشند. اغلب گیاهان هالوفیت که پوشش گیاهی کویرهای ایران را تشکیل می‌دهند، به خانواده chenopodiaceae تعلق دارند.


گیاهان خانواده Chenopodiaceae عمدتا علفی و یکساله‌اند ولی در میان آنها انواع چند ساله ، درختچه‌ای و بندرت درختی هم مشاهده می‌شود. بسیاری از اعضای این خانواده ، دارای ساقه‌های گوشتی و آبدار ، . شبیه کاکتوسها هستند. تعداد معدودی از گیاهان این خانواده ، بالا رونده‌اند. برگهای گیاهان خانواده چغندر ، اغلب ساده و در بسیاری از آنها بسیار ریز و فلس مانند و یا تحلیل رفته هستند. اکثر اعضای این خانواده ، تک پایه و برخی از آنها دو پایه می‌باشند. گل آذین گرزنهای مجتمع و کوچک و گاه سنبله دم گربه‌ای است که در مسیر تکامل در این خانواده ، تغییر از گل آذین گرزن دو سویه به گرزن یک سویه و سپس به گل آذینهای کروی و فشرده مشاهده می‌شود.

گلها دو جنسی و یا تک جنسی و دارای 5 کاسبرگ معمولا گوشتی و فاقد گلبرگ هستند. گلهای برهنه (فاقد گلبرگ و کاسبرگ) نیز در این گیاهان دیده می‌شود. گلها عمدتا 5 پرچم دارند که گاه به 2 یا 3 پرچم کاهش یافته است. مادگی معمولا 5 برچه‌ای و گاه 3 - 2 برچه‌ای و تخمدان در همه اعضای خانواده ، تک خانه‌ای و فوقانی و دارای یک تخمک است. میوه (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند) در گیاهان خانواده Chenopodiaceae معمولا فندقه است و اغلب باله‌های رنگینی دارند که از رشد کاسبرگها بوجود آمده‌اند. دانه‌ها دارای نشاسته دو و بندرت سه لپه‌ای ، و دارای رویان خمیده‌اند و رویش دانه‌ها به صورت رو زمینی است (لپه‌ها همراه با ساقه‌چه از خاک بیرون می‌آیند.)




خواص دارویی

مفیدترین و بهترین اعضای چغندر برگ آن است و بعد ساقه‌های آن و بعد از آن ریشه که پخته آن لبو نام دارد. قند ریشه چغندر برای مبتلایان به دیابت ) مضر است. خوردن پخته چغندر رعشه را معالجه می‌کند. برگ سرخ رنگ آن اگر خام با سرکه و خردل خورده شود طحال  را باز می‌کند و ورم آن را فرو می‌نشاند. جهت درد پشت و مثانه و امراض مقعد مفید است. آب برگ چغندر برای جهت درد مفاصل و نقرس سودمند است. خوردن آب برگ آن جهت سردرد و دندان درد مفید است. ضماد برگ با اسید بوریک باعث بهبود کک و مک و طاسی می‌شود.

مالیدن برگ پخته چغندر پس از سرد شدن درمان سوختگی آتش و آب جوش است و آفتاب زدگی را معالجه می‌کند. چغندر به علت داشتن ارسنیک و روبیدیوم  از بیماری جذام جلوگیری می‌کند. و به علت داشتن فسفر غذای مغز  بوده و نیروی حافظه را زیاد می‌کند. اعصاب و استخوان بندی را تقویت می‌کند. برای درد کلیه مفید است. آب لبو برای بهبود التهاب مثانه ، ‌رفع یبوست و بیماریهای پوست مصرف می‌شود. بو داده پوست ریشه چغندر را می‌توان مانند قهوه دم کرد و نوشید

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

جو دوسر


جو دوسر از قدیم‌الایام توسط مردم ژرمن و اسلاو کشت می‌شده است. گیاهی است یکساله که ارتفاع آن تا یک متر می‌رسد میوه آن خوشه‌ای و دراز و دارای غلافی دو سر می‌باشد. جو دو سر دو نوع می‌باشد که به نام بهاره و پاییزه نامیده می‌شود این گیاه علوفه خوبی برای حیوانات مخصوصا اسب است.

ترکیبات شیمیایی

جو دو سر دارای حدود 7 درصد مواد چرب ، 14درصد مواد ازته و 60 درصد مواد نشاسته‌ای می‌باشد. به علاوه ارسنیک ، اسید اگزالیک و ید  نیز در آن وجود دارد.

خواص داروئی

جو دو سر از نظر طب قدیم ایران معتدل یعنی نه سرد است و نه گرم. البته عده‌ای عقیده دارند که این گیاه کمی خشک است.


جو دو سر در کاهش کلسترول خون اثر معجزه آسایی دارد.
مقوی اعصاب است.
ضد عفونی کننده بدن می‌باشد.
تقویت کننده بدن می‌باشد.


ادرارآور و ملین است و یبوست رابرطرف می‌کند.
مقوی قلب است.
تسکین دهنده درد است.
جوشانده جو دو سر در برطرف کردن بیماریهای پوستی و اخلاط خونی نیز موثر است.
برای لاغر شدن هر روز جو دو سر بخورید.
اگزما  را درمان می‌کند.
این گیاه اثر ضد سرطان دارد. استفاده مدام این گیاه از سرطان جلوگیری می‌کند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

تمبر هندی
. برای تهیه تمبر  ..هندی ها میوه ها را شکافته و قسمت گوشتدار آنها را با هسته بیرون آورده و خشک می کنند . خشک کردن تمبر هندی طرق مختلفی درد و در هر منطقه فرق می کند . مثلا در جزایر آنتیل قسمت گوشتدار آنرا در ظرف بزرگی که دارای شربت غلیظی در حال جوش است وارد می کنند تا شربت در منافذ میوه نفوذ کرده و آنرا حل کند .


ترکیبات شیمیایی


قسمت گوشتدار میوه دارای کمی قند و پکتین و همچنین اسید سیتریک اسید مالیک ، تارتارات و اسید پتاسیم  می باشد . در پوست درخت تمبر هندی مقدری تانن وجود دارد . سرشاخه های جوان و سبز این درخت دارای مقدار زیادی ویتامین های گروه B می باشد.

خواص داروئی: تمبر هندی از نظر طب قدیم ایران سرد و خشک است .


خوردن تمبر هندی باعث پائین آمدن تب می شود .
به هضم غذا کمک می کند .
تمبر هندی خنک کننده بدن است .
برای رفع تشنگی مفید است .
دل بهم خوردگی و تهوع را برطرف می کند .
پوست تمبر هندی قابض و رفع کننده اسهال است .
پوست تمبر هندی قابض ور فع کننده اسهال است .
بهترین طریقه استفاده از تمبر هندی این است که این ماده را درآب خیس کنید و سپس آنرا صاف کرده و با نبات بخورید .
دم کرده تمبر هندی نیز اثر ملین درد . برای تهیه دم کرده یک قاشق غذا خوری تمبر هندی را با نیم لیتر آب جوش مخلوط کرده و به مدت یک ساعت بگذارید بماند سپس این دم کرده را در طول روز مصرف کنید .
تمبر هندی را بپزید و ضماد از آن درست کنید . این ضماد را روی ورم و قسمتهای دردناک بدن بگذارید .


مضرات : تمبر هندی برای ریه  و طحال خوب نیست و در اشخاصی که ریه و طحال ضعیف دارند ممکن است تولید اشکال کند . اینگونه اشخاص بهتر است که تمبر هندی را با کتیرا و یا خشخاش بخورند .

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

ترب و تربچه




ترب گیاهی است یکساله که ارتفاع ساقه آن تا یک متر می رسد . برگهای آن پهن ، ناصاف ، کرک دردو با بریدگیهای نامنظم می باشد . گلهای آن برنگ سفید ، زرد روشن ، آبی روشن و بنفش است که درانتهای شاخه ظاهر می شود .بطور کلی دو نوع ترب وجود دارد : 1- ترب سیاه که معمولا در پائیز برداشت می شود .2-تربچه که به رنگهای مختلف قرمز و وصورتی و بصورت های دراز و گرد وجود دارد .


ترکیبات شیمیایی


طعم تند ترب مربوط به ماده ای است بنام سنوول Senovol و رنگ قرمز بنفش آن در اثر وجود ماده ای بنام کلراید Malvin Chloride است .در صد گرم ترب خام مواد زیر موجود است :

آب 90 گرم پروتئین 1 گرم چربی 0/1 گرم مواد نشاسته ای 3/5 گرم کلسیم 30 میلی گرم فسفر 30 میلی گرم پتاسیم 330 میلی گرم آهن 1 میلی گرم سدیم 18 میلی گرم ویتامین آ 10 واحد ویتامین ب 1 0/03 میلی گرم ویتامین ب 2 0/03 میلی گرم ویتامین ب 3 0/03 میلی گرم ویتامین ث 25 میلی گرم

خواص داروئی: ترب از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است و از زمانهای بسیار قدیم برای درمان بسیاری از بیماریها بکار می رفته است .


ترب برای دفع سنگهای صفراوی مفید است .
ترب در بعضی از اشخاص تولید گاز و آروغ می کند و تخم آن گاز و نفخ را از بین می برد .
ترب برای درمان نقرس و رماتیسم مفید است .
برگ ترب اگر با غذا خورده شود به هضم غذا کمک می کند .
آب برگ ترب برای تقویت چشم مفید است .
ترب برای درمان یرقان مفید است .
تخم ترب درد را تسکین می دهد .
در صورت مسمومیت غذایی مقداری تخم ترب را همراه با سکنجبین به بیمار بدهید باعث استفراغ می شود و معده را پاک می کند .
برای مداوای زخم های بدن از ترب و عسل ضماد تهیه کرده و روی زخم بگذارید .
دم کرده ترب ادرار آور است و برای درمان حبس البول بکار می رود .
تخم ترب ادرار آور و قاعده آور است .
اگر دست یا پای شما سرما زده است ترب را در آّب بجوشانید و بگذارید تا کمی سرد شود بطوریکه دست را نسوزاند سپس عضو سرما زده را چند بار در روز در این جوشانده قرار دهید .
دم کرده ریشه ترب تقویت کننده بدن است .
برای دفع سنگ کیسه صفرا و سرفه های تشنج آور از ترب بصورت زیر استفاده کنید :

در یک ترب بزرگ حفره ی ایجاد کرده و همچنین در ته آنهم سوراخ ریزی بوجود آورید بطوریکه آّب قطره قطره از آن خارج شود . سپس مقدایر شکر در حفره ریخته و آنرا با آب پر کنید و ترب را در دهانه شیشه یا استکانی قرار دهید که آب آن قطره قطره از سوراخ ریز ته ترب خارج شده و در داخل شیشه یا استکان پر شود . این آب را چند بار در روز بنوشید .


خوردن تخم ترب ترشح شیر را زیاد می کند .
خوردن ترب رنگ چهره را باز می کند.
جوشانده ترب برای درمان اسهال خونی مفید است .
تخم ترب اشتهاآور است.
برای از بین بردن تب تخم ترب را دم کرده و به بیمار بدهید .
تخم ترب بصورت ضماد برای ورم پستان در مادران شیرده استفاده می شود .

مضرات : اسراف در خوردن ترب موجب دل پیچه شده و برای دندان  و گلو مضر است.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

بلوط

. ارتفاع این درخت در بعضی نواحی تا 50 متر و قطر تنه آن به 3 متر نیز می رسد . برگهای درخت بلوط پنجه ای و مانند انگشتان دست می باشد . میوه درخت بلوط که به نام بلوط معروف است مانند فندق بوده و در پیاله ای جای می گیرد .


ترکیبات شیمیایی


پوست و برگ درخت بلوط دارای تانن ، قند ، اسید گالیک ، اسید مالیک ، کوئرسین Quercine ، موسیلاژ ، پکتین  رزین و روغن است.
خواص داروئی: بلوط از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است .خواص میوه بلوط میوه بلوط از قدیم الایام مورد مصرف بوده و از آن به عنوان غذا استفاده می کرده اند . حتی اگر آنرا خشک و در کرده و با در گندم مخلوط می کنند و از آن نان تهیه می نمایند . می توان بلوط را بوداده و سپس آنرا در کرده و از آن چائی تهیه کرد . مقدار مصرف آن یک قاشق چایخوری در یک لیوان آب جوش می باشد . این دم کرده را می توان برای مورد زیر بکار برد .



بواسیر را برطرف می کند .
اسهال ساده و اسهال خونی را رفع می کند .
درد معده و گاز معده را برطرف می کند .
برای رفع کم خونی موثر است .
نرمی استخوان) را درمان می کند .
برای تقویت عمومی بدن موثر است .
برای معالجه اسهال اطفال ،در بلوط را با کاکائو (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند 8) مخلوط کرده و دم کرده آنرا به اطفال می دهند .

خواص درخت بلوط برای استفاده از پوست درخت بلوط می توان آنرا دم کرده و با عسل مخلوط کنید و یا اینکه یک قاشق در آنرا در یک لیوان آبجوش ریخته و به مدت 10 دقیقه دم کنید .



خونریزیها را متوقف می سازد .
درمان کننده بواسیر خونی است .
خاصیت ضد عفونی درد .
ادرار را زیاد می کند .
ترشحات زنانه را از بین می برد . مصارف خارجی پوست درخت بلوط برای استفاده خارجی از جوشانده پوست درخت استفاده می شود . بدین منظور باید 15 گرم پوست درخت را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید به آرامی بجوشد تا حجم آن به دو سوم تقلیل یابد .
از این جوشانده می توان بعنوان کمپرس استفاده کرد و یا آنرا در وان حمام ریخته ودر آن استراحت نمود .


خون مردگی را درمان می کند .
اگزما  را از بین می برد.
برای درمان بیماریهای پوستی در وان حمام که در آن جوشانده پوست درخت بلوط را ریخته اید به مدت یکربع ساعت استراحت کنید .
اگر واریس درید این قسمتها را با جوشانده پوست بلوط کمپرس کنید .

گز علفی در اثر نیش زدن حشره ای مخصوص به برگ و یا شاخه های درخت بلوط ماده ای به بیرون تراوش می کند که در اثر مجاورت با هوا سفت شده و به صورت دانه هایی به قطر 2 سانتیمتر بر روی ساقه و یا برگ ظاهر می شود . برای استفاده از گز شاخه های درخت را تکان می دهند تا دانه های گز به زمین بریزد . البته این دانه ها مخلوط با برگ و پوسته درخت است که باید تمیز شود . گز علفی از نظر طب قدیم ایران گرم و خشک است . برای استفاده طبی از گز علفی می توان آنرا با عسل مخلوط کرد و یا جوشانده آنرا تهیه نمود .( 50 گرم در یک لیتر آب جوش ) خواص گز علفی.



قابض است .
خونریزیها را متوقف می سازد .
مقوی معده است .
تقویت کننده دستگاه تنفسی است .
سینه را نرم و صدا را صاف می کند .
سرفه ها را برطرف می کند .
تنگی نفس ) را درمان می کند.
برای معالجه بواسیر گز علفی را با عسل مخلوط کرده و بر روی بواسیر بگذارید.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٥:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

برنج
. برنج گیاهی است یکساله است و در مناطق گرم و مرطوب و پرآب می‌روید. ساقه آن راست و برگهای آن بزرگ و نوک تیز است. هر سنبلک برنج دارای دنباله کوتاه و یک گل (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند) دارد. میوه آن به شکل خوشه‌ای متشکل از سنبلکها در انتهای ساقه قرار دارد و یک دانه برنج در آن است شلتوک می‌نامند. برنج از غلات مهم است و تقریبا غذای اصلی نصف مردم کره زمین می‌باشد و منشا برنج از آسیا است و در حدود 3000 سال قبل از میلاد در هند و چین زراعت می‌شده است. در قرن هفتم میلادی مصریان نیز شروع به کشت آن کردند. برنج انواع مختلف دارد و این انواع را تا حدود 150 نوع مختلف تخمین می‌زنند. نمونه‌های مرغوب آن در شمال و جنوب ایران و نواحی گرمسیر فارس و اصفهان کاشته می‌شود .



انواع برنج

دو نوع برنج وجود دارد. نوعی که دانه آن دراز و کشیده و باریک است که به نام برنج صدری معروف است و دیگری که دانه آن ریز و گرد می‌باشد و به نام برنج چینی یا ژاپنی شهرت دارد. آن نوع برنجی که ایرانیان و مردم بیشتر کشورها مصرف می‌کنند برنجی است که شلتوک و پوسته خارجی آن گرفته شده است. رنگ اصلی برنج وقتی که در پوسته است قهوه‌ای است و به نام برنج قهوه‌ای Brown Rice نامیده می‌شود. برای بدست آوردن برنج سفید ، دانه‌های برنج را در دستگاههای مخصوصی می‌ریزند و این دستگاهها پوسته خارجی برنج را از آن جدا کرده و سپس با اصطکاک دادن برنج بدون پوسته با یکدیگر غشای خارجی آن نیز از بین می‌رود و برنج به رنگ سفید و شفاف بدست می‌آید که عاری از ویتامین B1 است.

اشخاصی که منحصرا از برنج تغذیه می‌کنند و غذای دیگری مصرف نمی‌کنند به بیماری بری بری دچار می‌شوند. بنابراین برای استفاده از تمام ویتامینها و مواد معدنی برنج بهتر است که از برنج قهوه‌ای که غشاء خارجی آن گرفته نشده است استفاده کرد ولی البته باید توجه داشت که هضم برنج قهوه‌ای کمی مشکل‌تر از هضم برنج سفید می‌باشد. یکی دیگر از انواع برنج نوع وحشی از آن است که سیاه رنگ و باریک‌تر و درازتر از برنج صدری است. این نوع برنج هم دارای مواد معدنی و ویتامینهای بی‌شمار است ولی البته هضم آن کمی مشکل است و بهتر است که مخلوط با برنج سفید بکار برده شود.




ترکیبات شیمیایی

در برنج ماده‌ای به نام اوریدین Oridine وجود دارد که خاصیت ضد التهاب عصبی را داراست. برنج از لحاظ مواد غذایی بسیار غنی است. هنگامی که پوسته قهوه‌ای آنرا می‌گیرند مقداری از ویتامینهای خود را از دست می‌دهد. مقدار ویتامنی B1 در برنج سفید شده یک ششم و ویتامین B2 نصف و ویتامین B3به مقدار یک سوم برنج قهوه‌ای می‌باشد و مواد معدنی آن به مقدار بسیار زیادی کاهش می‌یابد.

پوست و یا شلتوک برنج که در مراحل کوبیدن از آن جدا می‌شود سبوس برنج Rice Bran نامیده می‌شود که آنهم منبع ویتامینها و مواد معدنی است. غشای قهوه‌ای رنگ برنج نیز که در اثر بهم سائیدن در دستگاههای مخصوص و یا در موقع شستن زیاد از برنج جدا می‌شود سرشار از ویتامینها و مواد معدنی و پروتئین است.

خواص دارویی

برنج از نظر طب ایرانی ، معتدل و خشک است البه بستگی دارد آنرا چگونه درست کنید برنج آبکش شده سرد است و آب آن گرم در حالی که برنج کته شده گرم است. برنج دارای ماده‌ای به نام Amidon می‌باشد ولی از نظر اینکه ماده گلوتن آن کم است یعنی کاملا بهم نمی‌چسبد نان درست کردن از آن کمی مشکل است. در خاور دور از برنج نوعی الکل درست می‌کنند که به نام ساکه معروف است که سمیت آن از الکل معمولی کمتر است و به مصرف دارویی می‌رسد. برنج غیر از اینکه یک غذای سهل‌الهضم است بسیار مقوی است و ضمنا خواص درمانی بسیاری را داراست که به تعدای از آن اشاره می‌شود.




برنج قهوه‌ای خاصیت ضد التهاب عصبی را دارد.
خوردن برنج تحریکات معده و روده را کم می‌کند.
از جوانه برنج نوعی مالت تهیه می‌شود که به عنوان مقوی معده بکار می‌رود.
اگر برنج را در آب بپزید آب درمان کننده اسهال و اسهال خونی است. آب برنج را می‌توان به اطفال شیرخوار نیز داد.
برای شست و شوی زخمها از آب برنج استفاده کنید.
آب برنج را می‌توان برای درمان ورمهای روده‌ای و استفراغهای خونی بکار برد.
دم کرده ریشه و ساقه‌های زیر زمینی برنج برای زیاد شدن ترشحات ادرار مصرف می‌شود.





برای درمان تب ، بدن و سر را با در برنج کمپرس کنید.
برنج خواب آور است.
برنج تشنگی را برطرف می‌کند.
زیاده روی در خوردن برنج موجب ازدیاد وزن می‌شود.
خوردن برنج تولید اسپرم می‌کند.
برنج را اگر با شیر و شکر مخلوط کنید و بخورید بسیار مقوی است و نیروی جنسی را تقویت می‌کند.
برای برطرف کردن دل بهم خوردگی و استفراغ برنج را با دوغ تازه بخورید.
اگر برنج سفید را در آب خیس کنید آب آن برای درمان اسهال و قطع قاعدگی مفید است.
آب جوشانده برنج را که آبکش می‌کنید دور نریزید با این آب جواهرات خود را بشویید که آنها را جلا می‌دهد.
برای رفع التهاب پوست ، در برنج را با نشاسته یا پودر تالک مخلوط کرده و به پوست بمالید.


دانشمندان ثابت کرده‌اند که خوردن برنج برای درمان فشار خون بسیار مفید است.
خوردن برنج ، قند خون  را در حالت تعادل نگه می‌دارد.
یکی از اطباء آمریکایی رژیم برنج را برای درمان فشار خون توصیه می‌کند او به بیماران تائید می‌کند که برنج بدون نمک همراه با میوه‌های مختلف بخورند. البته هنوز دانشمندان نمی‌دانند که در برنج چه ماده‌ای وجود دارد که باعث پایین رفتن فشار خون می‌شود.
رژیم برنج برای اختلالات کلیوی مفید است.
رژیم برنج برای مبتلایان به بیماری سورای سیس Psorasis نیز بسیار مفید است.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

بادمجان

. گیاهی است یکساله و دارای ساقه نسبتا ضخیم و پوشیده از کرک. ارتفاع ساقه آن تا 70 سانتیمتر می‌رسد. برگهای آن بیضی شکل با نوک باریک و گلهای آن بنفش رنگ است. میوه این گیاه دراز و باریک و یا گرد ، به رنگهای بنفش ، سیاه ، زرد و سفید دیده می‌شود.

بادمجان متعلق به خانواده سیب زمینی است از زمانهای بسیار قدیم در هند کشت می‌شده است و از آنجا به نقاط دیگر جهان راه یافته است. چین از قرن نهم هجری شروع به کشت و زرع آن کرد. تجار انگلیسی این گیاه را در قرن هفدهم میلادی از گینه و در انگلستان کردند و آنرا به نام کدوی گینه‌ای می‌نامیدند. بادمجان در تمام مدت سال وجود دارد و در آمریکا ، ایالات فلوریدا ، تگزاس ، لویزیانا و نیوجرسی بیشتر محصول بادمجان آمریکا را کشت می‌کنند.






ترکیبات شیمیایی

، نشاسته و عناصر معدنی از جمله گوگرد ، کلسیم  منیزیم 

خواص داروئی

از نظر طب قدیم بادمجان گرم و خیلی خشک است. بادمجان بر خلاف آنچه که عوام اعتقاد دارند که بی‌بو و خاصیت است دارای خواص زیادی است. مهمترین خاصیت آن کم کالری بودن آن است که غذای بسیار خوبی برای کسانی است که می‌خواهند وزن کم کنند زیرا دارای ویتامین و مواد معدنی نیز می‌باشد.


بادمجان را حتما باید به حالت کاملا رسیده مصرف کرد زیرا خام آن طعم تلخ درد و در آنهایی که آسم (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند)و برونشیت دارند باعث تحریک این بیماریها می‌شود.
بادمجان اثر نرم کننده و مدر دارد.
بادمجان به علت دارا بودن آهن در رفع کم خونی داروی موثری است.
بادمجان را می‌توان برای از بین بردن ورم و التهاب روی عضو ملتهب گذاشت.
دانه بادمجان ایجاد یبوست می‌‌کند.
ریشه بادمجان و شاخه‌های خشک شده و برگهای آن اثر بند آورنده خون را داراست و قابض بوده و می‌توان در آن برای درمان احتلام بانه و انواع خونریزیها استفاده کرد.






بادمجان پادزهر خوبی برای مسمومیتهای حاصل از خوردن قارچهای سمی است.
خوردن بادمجان گرفتگی رگها را باز می‌کند و شخص را از خطر سکته قلبی محفوظ می‌دارد.
بادمجان برطرف کننده یبوست است.
برگها و پوست سیاه بادمجان را اگر بجوشانند این جوشانده درمان اسهال خونی  است.
جوشانده ریشه بادمجان درمان بیماری آسم است.
بادمجان مقوی معده است.
آب زردرنگی که در موقع نمک زدن و گذاشتن بادمجان از آن خارج می‌شود برای خشک کردن عرق دست و پا بهترین دارو است و اشخاصی که دست و پایشان مرتب عرق می‌کند باید دست و پای خود را با آن چند بار در روز بشویند تا از شر این مرض آسوده شوند.


اگر بادمجان را بسوزانند و خاکستر آن را با سرکه خمیر کنند و به زگیل کرده بمالند زگیل کنده خواهد شد.
از بادمجان می‌توان به عنوان مسکن برای تسکین در استخوان شکسته و ضرب خورده استفاده کرد بدین طریق که باید بادمجان را در فر بگذارید که نیم پز شود و سپس آب آنرا با فشار بگیرید و بعد به مقدار نصف این مقدر آب به آن شکر قهوه‌ای اضافه کنید آنرا هم بزنید و بنوشید.
بادمجان دارای یک ماده ضد تشنج است که در درمان بیماری صرع اثر بسیار خوبی دارد. بنابراین اشخاصی که تشنج دارند و یا مبتلا به این بیماری می‌باشند بهتر است که از بادمجان استفاده کنند.





طرز استفاده

بادمجان دارای آلکالوئیدی به نام سولانین Solanine می‌باشد که ممکن است در معده‌های ضعیف ایجاد آلرژی و مسمومیت کند. بنابراین برای طبخ بادمجان باید ابتدا این ماده را از بادمجان خارج کرد و بهترین طرز پخت است که خانهای ایرانی درست می‌کنند. یعنی بادمجان را باید پوست کند و سپس ورقه ورقه نمود و لابلای آنرا نمک پاشید تا آب آن که زرد رنگ و محتوی سولانین است خارج شود، سپس آنرا فشار داده و پخت. البته بهترین طریقه پخت بادمجان آب پز کردن و یا پختن در فر است زیرا سرخ شده آن سنگین شده و برای معده‌های ضعیف مناسب نیست.

مضرات

بادمجان با همه خواصی که گفته شد نباید مورد استفاده اشخاصی که بواسیر و یا درد چشم دارند قرار گیرد زیرا بیماری آنها را تشدید می‌کند. اینگونه اشخاص اگر می‌خواهند بادمجان بخورند بهتر است آنرا با گوشت و روغن و یا سرکه بپزند و بخورند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

باباآدم

. گیاهی است علفی و دو ساله که ارتفاع ساقه آن تا 5.1متر می‌رسد. این گیاه به حالت وحشی در دشتها و نواحی معتدل و مرطوب و سایه در اروپا و آسیا می‌روید. ساقه آن که شبیه پوست مار است پوشیده از کرکهای خشن و زبر می‌باشد. برگهای آن بسیار بزرگ و پهن به حالت افتاده بر روی ساقه قرار دارد. رنگ برگها در قسمت چسبیده به ساقه سبز کم رنگ و هر چه به طرف انتهای برگ نزدیکتر می‌شویم تیره‌تر می‌شود. ریشه گیاه دراز و دوکی شکل و مانند هویج به ضخامت انگشت دست بوده و دارای مقدر زیادی کربنات پتاسیم و نیترات پتاسیم است.




پوست ریشه بابا آدم قهوه‌ای ، مغز آن سفید و طعم آن کمی شیرین است. میوه آن پس از رسیدن به صورت فندقه‌ای با 3 یا 4 سطح و به رنگ زرد حنایی ظاهر می‌شود. در انتهای میوه تارهای زرد رنگی وجود دارد که در موقع عبور گوسفندان و جانوران به پشمهای آنها می‌چسبد و موجب پخش تخم این گیاه به مناطق دیگر می‌شود. بابا آدم در بعضی از نقاط ایران به حالت وحشی می‌روید. از ریشه این گیاه استفاده طبی به عمل می‌آید پس از خارج کردن ریشه بابا آدم از خاک آنرا به خوبی شسته و به قطعات کوچک سه سانتیمتری تقسیم کرده و در اثر حرارت خورشید یا در کوره‌های مخصوصی خشک می‌کنند.

ترکیب شیمیایی

ریشه باباآدم دارای اینولین ، ماده چرب به مقدار کم ، کربنات و نیترات پتاسیم ، رزینهای مختلف و یک گلوکوزید به نام لاپین یا لاپوزید است. برگ باباآدم دارای اکسیدازهای فعال و دانه‌اش علاوه بر گلوکوزید مزبور ، دارای 18 درصد روغن زرد رنگ خشک شونده با طعم تلخ مرکب از 50 درصد اسید لینولئیک و 10 درصد اسید اولئیک (خواص دارویی


بهترین تصفیه کننده خون است و خون را تمیز کرده و سموم را از بدن خارج می‌کند.
جوشهای صورتو کورک را برطرف می‌کند.
ادرار آور و معرق است.
سیستم لنف بدن را تمیز می‌کند.
بیماریهای پوستی نظیر اگزما و گل مژهو زخمها را برطرف می‌کند.
تورم را از بین می‌برد.
تقویت کننده بدن است.
جوشانده برگهای بابا آدم را در معالجه سرگیجه و رماتیسم بکار می‌برند.
برای تنظیم قند خون و معالجه بیماری قند از جوشانده برگهای بابا آدم به مقدار سه فنجان در روز استفاده کنید.
برای معالجه سرخک (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند) ، برگهای بابا آدم را با کمی شکر بجوشانید و به مریض بدهید.
جوشانده تخم بابا آدم ضد عفونی کننده است.
تخم بابا آدم ضد کرم معده و روده است.
در ناراحتیهای ریوی و گلودرد از جوشانده تخم بابا آدم استفاده کنید.





در معالجه ذات‌الریه بکار می‌رود.
ریشه بابا آدم در برطرف کردن سرماخوردگی موثر است.
تب حاصل از بیماری مخملک را برطرف می‌کند.
در معالجه یبوست موثر است.
به عنوان ضد سم در هنگام نیش زدن جانوران سمی استفاده می‌شود.
برای معالجه کچلی برگ بابا آدم را دم کرده و روی پوست سر بمالید.
برای معالجه زخمها و التیام جراحات ، جوشانده برگ بابا آدم را با مقدر مساوی روغن زیتون مخلوط کرده و روی زخمها و جراحات بمالید.
ریشه بابا آدم علاج کم خونی ) و رنگ پریدگی است زیرا دارای مقدار زیادی آهن  است.
برای معالجه رماتیسم و آرتروز  مفید است.
نقرس را برطرف می‌کند.
در معالجه بیماریهای عفونی موثر است.
درد سیاتیک را آرام می‌کند.
در برطرف کردن کمر درد موثر است.
هضم غذا ورم کلیه را دفع می‌کند.




طرز استفاده


دم کرده ریشه بابا آدم: مقدر 50 گرم ریشه بابا آدم را در یک لیتر آب جوش ریخته و به مدت 20 دقیقه دم کنید.


جوشانده ریشه بابا آدم: مقدار 80 گرم ریشه بابا آدم را در یک لیتر آب جوش ریخته و بگذارید به مدت 10 دقیقه بآرامی بجوشد.


دم کرده ریشه بابا آدم و شیرین بیان: 30 گرم ریشه باباآدم را با مقدار مساوی آن شیرین بیان در یک لیتر آب جوش ریخته و به مدت نیم ساعت دم کنید. این دم کرده تصفیه کننده خون است. برای این منظور از این دم کرده به مقدار سه فنجان در روز بنوشید

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

اسفناج


. اسفناج گیاه بومی ایران است و از اوائل قرن اول میلادی کم کم به نقاط دیگر دنیا راه یافت. بطوری که در تاریخ مسطور است اسفناج در قرن هفتم در چین و در قرن دوازدهم در اسپانیا کشت می‌شده است. کشت اسفناج در سال 1806 در آمریکا شروع شد. اسفناج گیاهی است یکساله دارای ساقه‌ای راست به ارتفاع نیم متر که برگهای آن پخت و نرم مثلثی شکل به رنگ سبز می‌باشد.

اسفناج نسبت به سرمای زمستان مقاوم است. دو نوع اسفناج وجود دارد که به نام پاییزه و بهاره نامیده می‌شود. اسفناج بهاره در فصل بهار کاشته می‌شود و به اسفناج انگلیسی معروف است. نوع پاییزه آن که به خاک بسیار غنی احتیاج دارد در پاییز کاشته می‌شود. گلهای اسفناج به رنگ سبز کمرنگ می‌باشد. اسفناج چون دارای مواد غذایی فراوانی است کشت آن امروز در تمام نقاط دنیا معمول است.




ترکیبات موثر در اسفناج

محققان دست کم ‌١٣ نوع مختلف از ترکیبات فلاونوئیدی در اسفناج پیدا کرده‌اند که به عنوان آنتی اکسیدان عمل می‌کنند و خواص ضد سرطانی دارند. خواص ضد سرطانی این فلاونوئیدها در اسفناج بویژه در ترغیب محققان برای تهیه عصاره‌های خاص از این گیاه خوراکی و به منظور استفاده در مطالعات کنترل شده بسیار تاثیرگذار بوده است. این عصاره‌های اسفناج در کاهش سرعت تقسیمات سلولی در بین سلول‌های سرطانی معده و نیز کاهش ابتلا به سرطان‌های پوستی در بین موش‌های آزمایشگاهی تاثیر به سزایی داشته‌اند. از سوی دیگر کاروتنوئید موجود در اسفناج و سایر سبزیجات برگ پهن و سبز از دو روش با بروز سرطان پروستات در انسان مبارزه می‌کند.

این کاروتنوئید که نئوگزانتین نام دارد، نه تنها سلول‌های سرطانی پروستات را وادار به خود تخریبی می‌کند بلکه در روده‌ها به ترکیبات اضافی تبدیل می‌شود که نئوکروم نام دارند و مانع از تکثیر سلول‌های سرطانی در این عضو می‌شود و آنها را در حالت توقف نگه می‌دارد. ویتامین K  موجود در اسفناج تقریبا و ‌٢٠ درصد از ارزش روزانه را در یک فنجان برگ اسفناج تازه داراست و همچنین بیش از ‌١٠٠ درصد ارزش روزانه این ویتامین نیز از یک فنجان اسفناج جوشانده شده تامین می‌شود که در حفظ سلامت استخوان‌ها نقش بسزایی دارد.

همچنین ویتامین K1 نوعی پروتئین غیر کلاژن اصلی در استخوان‌ها را موسوم به اولتئوکالسین فعال می‌کند که این ماده در نگه داشتن مولکول‌های کلسیم در داخل بافت‌های استخوانی  نقش مهمی دارد. بنابراین بدون وجود مقادیر کافی از ویتامین K1 ، میزان اوستئوکالسین در بدن کافی نبوده و در نتیجه ترکیبات معدنی استخوان‌ها دچار اشکال می‌شود. برای بیماران مبتلا به ناراحتی‌های استخوانی ، دیابتی و قلبی – عروقی کمتر ماده‌ غذایی به لحاظ بهره‌مندی از تعداد قابل توجهی مواد مغذی کمک کننده با اسفناج قابل مقایسه است.




اسفناج یک منبع عالی و غنی از ویتامین C و ویتامین A است. این دو ماده مغذی آنتی اکسیدان‌های مهمی هستند که برای کاهش تعداد رادیکال‌های آزاد در بدن فعالیت می‌کنند. ویتامین C به عنوان یک آنتی اکسیدان محلول در آب و بتاکاروتن به عنوان یک آنتی اکسیدان محلول در چربی عمل می‌کنند. این دو آنتی اکسیدان گروهی را تشکیل می‌دهند که مانع از اکسیداسیدن کلسترول در خون  می‌شود. کلسترول اکسیده شده به هم می‌چسبد و در رگ‌های خونی دیواره‌هایی می‌سازد که می‌تواند باعث مسدود شدن رگ‌های خونی شده و در نتیجه منجر به بروز سکته‌ قلبی یا مغزی شود. مصرف مقادیر زیادی ویتامین C و بتاکاروتن می‌تواند به پیشگیری از بروز چنین پیچیدگی‌هایی کمک کند و یک فنجان اسفناج جوشانده می‌تواند 294.8 درصد از ارزش روزانه ویتامین A و 29.4 درصد ارزش روزانه و ویتامین C را در اختیار شما قرار دهد.

این گیاه سرشار از عنصر منیزیم  است که این ماده معدنی نیز می‌تواند در کاهش فشار خون بالا موثر بوده و در نتیجه بدن را در برابر ابتلا به بیماری‌های قلبی محافظت کند. این گیاه خوراکی برای زنان در دوران عادت ماهانه که در معرض فقر آهن هستند، بسیار مهم است. افزایش ذخایر آهن با مصرف اسفناج ایده‌ مناسبی است به ویژه به این دلیل که در مقایسه با گوشت قرمز منبع شناخته شده‌ای از آهن است. اسفناج آهنی را در اختیار بدن قرار می‌دهد که کالری بسیار کمتری دارد و کاملا فاقد چربی است. آهن از ترکیبات داخلی هموگلوبین خون  است که اکسیژن را از شش‌ها  به تمام سلول‌های بدن منتقل می‌کند و همچنین بخش کلیدی از سیستم‌های آنزیمی برای تولید انرژی و متابولیسم (است.

خواص دارویی


برگ اسفناج منبع غنی ویتامین A ، B3 ، C و آهن و پتاسیم می‌باشد.
بدن را قلیایی می‌کند.
خنک کننده است و برای پایین آوردن تب مفید است.
ورم روده کوچک را رفع می‌کند.
برای ورم ریه مفید است.
ملین است و یبوست را برطرف می‌کند.
برای لاغر شدن و وزن کم کردن مفید است.


اسفناج به دلیل داشتن ماده‌ای به نام اسپیناسین هضم غذا را تسریع می‌کند. این ماده باعث تحریک معده و ازدیاد ترشحات آن می‌شود.
خوردن اسفناج در رفع تشنگی موثر است.
برای از بین بردن ورم و درد گلو مفید است.
برای رفع سرفه‌های خشک برگ اسفناج را با جو پوست کنده و روغن بادام بپزید و بخورید.
آش اسفناج با گشنیز برای سردردهایی که ناشی از سوء هاضمه و اختلال دستگاه گوارشی است مفید می‌باشد.
اگر آش اسفناج را با آب لیمو و سماق و یا آب غوره بخورید سردردهای ناشی از اختلال کیسه صفرا را برطرف می‌کند.
خوردن اسفناج از سرطان جلوگیری می‌کند مخصوصا در افرادی که به مصرف الکل و سیگار دست دارند.
اسفناج در پیشگیری سرطان روده بزرگ ، معده ، پروستات، ‌حنجره و رحم موثر است.


اسفناج کلسترول خون را پایین می‌آورد.
بهترین دارو برای کسانی است که مبتلا به کم خونی هستند.
اسفناج مانند جارو روده بزرگ  را تمیز می‌کند.
ترشحات لوزوالمعده را افزایش می‌دهد.
اسفناح سبزی مفید برای تقویت اعصاب است.
اسفناج پخته برای رفع بیماری آسم باشند و گرفتگی صدا بسیار موثر است.





رماتیسم و نقرس را درمان می‌کند.
برای زیاد کردن شیر در مادران شیرده موثر است.
سابقا نوعی شربت از اسفناج تهیه شد که در معالجه خونریزیها و کم خونی از آن استفاده می‌کردند.
تخم اسفناج ملین و خنک کننده است.
تخم اسفناج برای برطرف کردن ورم کبد و یرقان مفید است.
اسفناج تعداد گلبولهای قرمز خون را افزایش می‌دهد.
اسفناج چون دارای کلروفیل است عضلات روده را تحریک کرده و تخلیه مدفوع را آسان می‌کند.
اگر کسی مبتلا به حبس‌البول یعنی بند آمدن ادرار است می‌تواند با مخلوط نصف فنجان آب اسفناج این ناراحتی را درمان کند. با همان مقدار روغن بادام یا روغن زیتون مخلوط کرده و به او بدهید.
مضرات

اسفناج به علت داشتن اگزالات برای بیماران مبتلا به ورم مفاصل و سنگهای کلیه و مثانه مناسب نیست ضمنا آنهایی که سرد مزاج هستند باید اسفناج را با ادویه گرم نظیر زنجبیل و هل میل نمایند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩
تگ ها : خواص اسفناج

 

اسطوخودوس

اسطوخودوس (Lavandula) در بیشتر نقاط دنیا به حالت خودرو می‌روید مخصوصا در جنوب فرانسه ، مناطق مدیترانه و در تورنتو به مقدر زیاد وجود دارد و بسته به شرایط محیط و خاک به انواع مختلف ظاهر می‌شود. اسطوخودوس گیاهی است چند ساله به ارتفاع حدود نیم متر با برگهای متقابل ، باریک ، دراز سبز رنگ و پوشیده از کرکهای سفید پنبه‌ای.

گلهای آن به رنگ بنفش و به صورت سنبله می‌باشد. قسمت مورد استفاده این گیاه ، گلها و سرشاخه‌های گلدار آن است. اسطوخودوس بوی بسیار مطبوعی دارد. طعم آن تلخ است و به علت بوی مطبوع آن در عطر سازی مصرف می‌شود. اسانس اسطوخودوس که از تقطیر گل و سرشاخه‌های گلدار این گیاه بدست می‌آید مایعی است زرد رنگ یا زرد مایل به سبز که دارای بوی مطبوعی است.




ترکیبات شیمیایی

اسانس اسطوخودوس دارای حدود 40 درصد استات لینالیل است همچنین در آن ترکیباتی نظیر اسید بوتیریک ، اسید پروپیونیک و اسید والریک ، لینالول آزاد و ژرامبول وجود دارد.

خواص دارویی


برای رفع خستگی و آرامش چند قطره روغن اسطوخودوس را در وان آب گرم ریخته و برای مدت یک ربع ساعت در آن دراز بکشید.
گرفتگیها را باز می‌کند.
مقوی معده است.
ادرار آور می‌باشد.
معرق است و تب را پایین می‌آورد.
صفرا‌بر بوده و کبد را بکار می‌اندازد و بیماریهای کبدی را برطرف می‌کند.
ضد تشنج است.
برای تقویت عمومی بدن خوب است.
کرمهای معده و روده را از بین می‌برد.
بیماریهای سینه و سرفه را برطرف می‌کند.





در معالجه زکام موثر است.
از آن می‌توان به عنوان مسهل و تمیز کننده استفاده کرد.
برای رفع بیماریهای مجاری ادرار مفید است.
برای برطرف کردن رعشه و سرگیجه حدود 5 گرم از پودر آن را با عسل مخلوط کرده و هر شب بخورید.
برای رفع فراموشی و تقویت حافظه از دم کرده اسطوخودوس استفاده کنید.
برای رفع بی‌خوابی یک قطره از روغن اسطوخودوس را روی یک تکه پنبه بچکانید و آن را داخل بالش خود قرار دهید خواب مطبوعی برای شما می‌آورد.
برای برطرف کردن غم و اندوه هر روز دم کرده اسطوخودوس بنوشید.
اگر دست و پای شما خواب می‌‌رود از این گیاه استفاده کنید.
برای پیشگیری از آب آوردن بدن دم کرده اسطوخودوس بنوشید.


زردی را برطرف می‌کند.
برای رفع حالت تهوع و سرگیجه مفید است.
سردرد و سردردهای یکطرفه را درمان می‌کند.
برای معالجه ضعف اعصاب مفید است.
طپش قلب را از بین می‌برد.
آسم را برطرف می‌کند.




برای رفع ترشحات زنانه می‌توانید از این گیاه استفاده کنید.
برای برطرف کرده سوء هاضمه یک قطره اسانس اسطوخودوس را در یک لیوان آب نیم گرم ریخته و یا یک فنجان از دم کرده آن را بنوشید.


اسطوخودوس درمان کنده رماتیسم ، آرتروز (کاربران ثبت نام کرده قادر به مشاهده لینک می باشند 2) و نقرس است. برای این منظور کمپرس آنرا بر روی عضو مورد نظر بگذارید و یا اینکه 2 قطره روغن آنرا با یک قاشق روغن بادام و یا روغن زیتون مخلوط کرده و عضو دردناک را با آن ماساژ دهید.
زخمهای کهنه را با مالیدن اسانس اسطوخودوس که در الکل حل کرده‌اید برطرف کنید.
برای درمان بیماریهای ریوی 2 تا 3 قطره روغن اسطوخودوس را با یک قاشق غذا خوری روغن بادام و یا روغن زیتون مخلوط کرده و سینه و پشت بیمار را ماساژ دهید.
مالیدن پماد اسطوخودوس زخمها را ضد عفونی کرده و التیام می‌بخشد.
برای برطرف کردن بوهای نامتناسب در منزل چند قطره روغن اسطوخودوس را در آب ریخته و بگذارید به آرامی بجوشد عطر مطبوعی را در هوا پخش می‌کند.
برای رفع بی‌خوابی یک قاشق چایخوری پودر اسطوخودوس را با یک قاشق چایخوری پودر سنبل‌الطیب مخلوط کرده و در یک لیوان آبجوش ریخته و به مدت 10 دقیقه دم کنید. این دم کرده را یک ساعت قبل از رفتن به رختخواب میل کنید تا بی‌خوابی شما برطرف شود.




طرز استفاده


دم کرده اسطوخودوس: حدود 5 گرم سرشاخه گلدار و یا گل این گیاه را در یک لیتر آبجوش ریخته و به مدت 10 دقیقه دم کنید. مقدار مصرف این دم کرده 4 - 3 فنجان در روز است.


کمپرس اسطوخودوس: 30 گرم گل و یا سرشاخه گلدار این گیاه را با یک لیتر آبجوش مخلوط کرده و به مدت 10 دقیقه دم کنید.


اسانس و روغن اسطوخودوس را می‌توانید از فروشگاههای گیاهان دارویی و یا برخی از داروخانه‌ها تهیه کنید برای مصرف یک قطره از آنرا با یک قاشق روغن بادام و یا روغن زیتون مخلوط کرده و برای ماساژ استفاده کنید. و یا یک قطره آن را روی یک حبه قند و یا یک قاشق عسل مخلوط کرده بخورید.
مضرات

اسطوخودوس گیاهی است بی‌ضرر که همه می‌توانند از آن استفاده کنند. فقط برای اشخاص صفراوی مزاج خوب نیست و باعث آشفتگی می‌شود. اینگونه اشخاص باید آن را با سکنجبین یا کتیرا بخورند.

 

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٥۳ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩

 

اسطوخودوس
فارسی : اسطو خودوس فرانسوی .
نام علمی :Lavandula angustifolia L
نام انگلیسی : Lavender
خصوصیات گیاهی :
گونه های مختلف اسطوخودوس گیاهانی خشبی چند ساله هستند . تا کنون حدود 48 گونه از اسطو خودوس شناسایی شده است . اسطوخودوس فرانسوی ( با گونه های اسپیکا ، افیسینالیس و ورا هم نام است ) گیاهی است مدیترانه ای که منشأ آن جنوب اروپا گزارش شده است و در جنوب ایتالیا ، جنوب فرانسه و اسپانیا در خاکهای سبک شنی و در ارتفاعات 1700 متری از سطح دریا به طور خودرو می روید . ارتفاع این گیاه متفاوت و بین 40 تا 60 سانتی متر است . شکل ظاهری آن در گیاه چند ساله شبیه نیمکره ای است که قطر آن به 80 تا 120 سانتی متر می رسد . برگها به رنگ سبز تیره ، نیزه ای شکل و به طور متقابل روی ساقه قرار می گیرد . طول این برگها سه تا پنج و عرص آن 2/0 تا 5/0 سانتی متر است . برگها پوشیده از کرک و حفره های حاوی اسانس است . گلها به صورت خوشه های مجتمع در انتهای ساقه های گلدهنده قرار می گیرند . ساقه های گل دهنده اسطو خودوس فرانسوی ، غیر منشعب و ارتفاع آنها 20 تا 40 سانتی متر است . گلها به رنگ آبی متمایل به بنفش هستند و ریشه اصلی این گیاه طویل و چوبی است و از انشعابهای متراکم و فراوانی برخوردار است . این ریشه قادر به جذب رطوبت از اعماق چهار متری زمین است . میوه اسطوخودوس فندقه و تخم مرغی شکل بوده و طول آن 8/1 تا 2/2 میلی متر و رنگ آن قهوه ای تیره و براق است . وزن هزار دانه نیز 85/0 تا 1/1 گرم است .


قسمت دارویی :
گلهای اسطوخودوس و پیکر رویشی آن ( برگها و سرشاخه های جوان ) حاوی مواد موثره دارویی می باشند .

مواد موثر :
گلها و پیکر رویشی اسطو خودوس فرانسوی حاوی اسانس است . این اسانس در حفره های مخصوص ساخته و ذخیره می شود . اسانس گلهای این گیاه در مقایسه با اسانس برگها و پیکر رویشی از کیفیت مناسب تری برخوردارند . مقدار اسانس بین 5/0تا 5/1 درصد بوده و مهمترین ترکیبات تشکیل دهنده آن لینالیل استات ، لینالیل ، کامفور و گرانیول می باشد .

خواص درمانی :
در زمانهای گذشته مردم از این گیاه استفاده های دارویی متعددی می کردند . آنها اعتقاد داشتند استفاده از این گیاه سبب معالجه افراد فلج و به کار افتادن مجدد دست و پای افراد می شود . در حال حاضر در اکثر فارماکوپه های معتبر از گلهای اسطوخودوس به عنوان دارو یاد شده است واز مواد موثره آن به عنوان عاملی که سبب معالجه بیماریهای مربوط به سیستم عصبی و درمان روماتیسم می شود یاد شده است .

مواد و عناصر غذایی :
اگر چه اسطوخودوس در زمین های فقیر می روید ولی در سطوح وسیع کشت باید از زمینهای غنی و حاصلخیز استفاده شود . از آنجائیکه این گیاه 15 تا20 سال در یک مکان باقی می ماند ، از این رو تمام نیازهای غذایی آن در این مدت باید توسط خاکی که در آن کشت می شود تأمین گردد . تحقیقات نشان می دهد برای تولید هر یکصد کیلوگرم گل ، گیاهان 8/0 کیلوگرم ازت ، 2/0 کیلوگرم اکسید قسقر و 8/0 کیلوگرم اکسید پتاس از خاک جذب می کنند . کودهای کاملاً پوسیده حیوانی نقش عمده ای در افزایش عملکرد دارد . از این رو توصیه می شود فصل پاییز هنگام آماده ساختن زمین ، 35 تا 50 تن در هکتار کودهای حیوانی کاملاً پوسیده به زمین اضافه شود . همچنین در فصل پاییز باید 70 تا 80 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر و 100 تا 120 کیلوگرم در هکتار اکسید پتاس به عنوان مقادیر پایه به خاک اضافه شود .
در سال اول رویش و در اواخر بهار نیز 70 تا 80 کیلوگرم در هکتار ازت باید به صورت سرک در اختیار گیاهان قرار گیرد . با توجه به طولانی بودن دوره رویش اسطوخودوس توصیه می شود در طول رویش این گیاه ، خاک مورد تجزیه قرار گیرد و با توجه به وضعیت خاک از نظر موتد و عناصر ضروری اقدام به کوددهی زمین نمود .

سازگاری :
اسطوخودوس از گیاهان مناطق خشک و نیمه خشک است . در طول رویش به تابش نور فراوان و هوای گرم و رطوبت کم نیاز دارد .چنانچه این گیاه در چنین شرایطی رشد کند عملکرد گل ، مقدار اسانس و همچنین کیفیت آن افزایش می یابد . تحقیقات نشان می دهد که مقدار و کیفیت اسانس با نور رابطه مستقیم دارد به طوری که چنانچه اسطوخودوس در مناطقی که دارای نور کافی نباشد کشت شود ، نه تنها از نقدار اسانس گلها کاسته شود بلکه ترکیبات استری ( لینالیل استات ) آن نیز کاهش می یابد و گیاهانی که در سایه کشت می شوند در مقایسه با گیاهان کشت شده در آفتاب ، اسانس و ترکیبات استری آنها به ترتیب 55 تا 41 درصد کاهش نشان می دهد . اسطوخودوس فرانسوی در هر نوع خاکی قادر به رویش است . ولی خاکهای سبک حاوی ترکیبات کلسیم و غنی از مواد و عناصر غذایی خاکهای مناسبی برای تولید انبوه این گیاه است . خاکهای سنگین که تهویه هوا در آنجا به شختی انجام می گیرد و همچنین سبب آب ایستایی می شوند برای کشت این گیاه مناسب نیستند .

آماده سازی خاک :
پس از افزون کودهای حیوانی به زمین می بایست با شخم مناسبی این کودها را به عمق 35 تا 40 سانتی متر زمین منتقل کرده که البته 5/1 تا 2 ماه قبل از کشت نیز باید اقدام به افزون کودهای شیمیایی مورد نیاز گیاه ( مانند قسقر و پتاس ) به خاک کرده و با شخم متوسطی آنها را به عمق 18 تا 20 سانتی متری زمین منتقل نمود . اواخر زمستان پس از شکستن سله ها ، جمع آوری سنگها و قلوه سنگها و تسطیح ، زمین برای کاشت کاملاً آماده می شود .

کاشت :
کاشت اسطوخودوس توسط بذر و از طریق رویشی امکان پذیر است . کاشت توسط بذر به روش غیر مستقیم انجام می گیرد و فصل پاییز ( آذر ) یا اوایل بهار ( نیمه دوم اسفند ) زمان مناسبی برای کشت بذر در خزانه هوای آزاد است . در این صورت فاصله مناسب ردیفهای کاشت از یکدیگر در سطح وسیع خزانه 35 تا40 سانتی متر و در سطح کوچک خزانه نیز 15 تا 29 سانتی متر می باشد . اگر بذرها در فصل پاییز کشت شوند عمق مناسب کاشت بذر 5/0 تا 1 سانتی متر و اگر در فصل بهار کشت شوند 1 تا 5/1 سانتی متر می باشد . برای هر هکتار زمین به 7 تا 9 کیلوگرم بذر ( با کیفیت مطلو ب) نیاز است . اواخر شهریور تا اوایل مهر ماه سال بعد زمان های مناسبی برای انتقال نشاء ها به زمین اصلی است و در مدت زمان مذکور ارتفاع گیاهان در خزانه به 18 تا 20 سانتی متر می رسد . هنگام انتقال نشاءها به زمین اصلی ساقه آنها را باید از فاصله 8 تا 10 سانتی متری سطح زمین هرس کرد . این عمل سبب تولید شاخه های متعدد می شود . توصیه می شود در هنگام انتقال نشا به زمین اصلی ، نشاء ها از فاصله پنج سانتی متری بالای یقه در خاک کشت شوند در ضمن برای هر هکتار زمین به 20 هزار بوته نیاز است .

تکثیر رویشی :
تکثیر رویشی اسطوخودو فرانسوی از طریق ریشه دار کردن ساقه های سبز و جوان یا ساقه های خشبی و انتقال آنها به زمین اصلی می باشد . اوایل شهریور از پایه های مادری یک ساله ساقه های سبز و از پایه های مادری چهار تا پنج ساله ساقه های خشبی به طول 12 تا 20 سانتی متر جدا کرده سپس اقدام به کاشت آنها در خزانه ( اعم از خزانه هوای آزاد یا زیر پلاستیک ) می نمایند . این قلمه ها در عمق 4 تا 5 سانتی متری و در ردیفهایی به فاصله 6 تا 10 سانتی متر و فاصله دو قلمه از یکدیگر 2تا 3 سانتی متر کشت می شوند . در هر متر مربع از سطح خزانه 600 تا 800 قلمه کشت کرد . ایجاد سایبان روی قلمه ها سبب تسریع در ریشه دار شدن آنها می شود . بهار ( اردیبهشت ) یا پاییز سال بعد زمان مناسبی است برای انتقال قلمه های ریشه دار شده به زمین اصلی بوته ها در ردیفهایی به فاصله 100 ساتنی متر ( فاصله دو بوته در طول ردیف 50 تا 80 سانتی متر ) در زمین اصلی کشت می شوند .

مراقبت و نگهداری :
رشد اولیه اسطوخودوس در سال اول رویش بسیار کند است و علفهای هرز می توانند بدون رقابت و به سرعت توسعه یابند . از این رو کنترل علفهای هرز قبل از کاشت و تهیه بستر فاقد علف هرز ضرورت دارد . در سال اول رویش به منظور تولید شاخه های متعدد ، باید قسمت هوایی گیاهان را به طول 8 تا10 سانتی متر هرس کرد . این هرس نه تنها مانع رشد نامناسب طول ساقه می شود بلکه با تولید شاخه های متعدد سبب پرپشت شدن بوته ها می شود .سال دوم رویش نیز عمل هرس اندام هوایی را از قسنت 15 تا 18 سانتی متر باید تکرار کرد . در سطوح وسیع کشت ، عمل هرس با دست امکان پذیر نیست و باید با ماشینهای مخصوص هرس انجام گیرد . هرس گیاهانی در سال دوم رویش سبب می شود تا ساقه های گل دهنده از طول یکسانی برخوردار شوند . از سال سوم نیازی به هرس نیست زیرا گیاهان به شکل ثابت خود که نیمکره است می رسند. اواخر سال اول رویش نیز زمان مناسبی برای واکاری و جایگزینی کردن بوته های خشک شده است . وجین علفهای هرز در طول رویش گیاهان ضروری است . از آنجائیکه چند سال پس از کشت ، خاک بین ردیفها متراکم شده و عمل تهویه هوا به شختی انجام می گیرد . لذا هر چهار تا شش سال باید خاک بین ردیفها را تا عمق 40 تا 60 سانتی متری برگردان کرد .

برداشت :
گلهای اسطوخودس از اواخر بهار پدیدار شده و گلهای باز شده از بیشترین مقدار اسانس برخوردارند . از آنجایی که گیاهان معمولاً هفت تا هشت روز در مرحله گلدهی هستند ، در سطوح وسیع کشت امکان برداشت آنها در این مدت کوتاه وجود ندارد . به همین خاطر از بدو باز شدن گلها می بایست آنها را برداشت کرد . هنگام برداشت گلها ، ساقه ها از نیمه قطع شوند سبب ناهماهنگی در نمو گلها در سالهای بعد می شوند و برداشت گلها ، آنها را در کیسه های بزرگ ریخته و بلافاصله جهت استخراج اسانس ، گلها را به کارخانه های مربوط منتقل می کنند . مقدار عملکرد گل متفاوت است و به نوع گیاه و شرایط اقیلمی محل رویشگیاه بستگی دارد . عملکرد گل تازه در سال اول رویش 4/0 تا 7/0 تن در هکتار ، در سال دوم 5/1 تا 2 تن در هکتار ، در سال سوم 3 تا 5/3 تن در هکتار و از سال چهار به بعد 5/3 تا 4 تن در هکتار می باشد . معمولاً از هر 8 تا 10 کیلوگرم تازه یک کیلوگرم گل خشک به دست می آید . مقدار اسانس نیز متفاوت است به طوری که در سال دوم رویش سه تا شش کیلوگرم ، سال سوم 8 تا 16 کیلوگرم ، سال چهارم 15 تا 20 کیلوگرم و در سالهای بعد 20 تا 26 کیلوگرم اسانس از هر هکتار زمین استحصال می شود




آماده سازی زمین قبل از کاشت دارای اهمیت فوق العاده ای است زیرا اسطوخودوس یک گیاه چندساله می باشد و قرار است برای 8 تا 10 سال (گاهی اوقات تا 20 سال) در یک مکان قرار بگیرد. آماده سازی اولیه زمین شامل شخم زمین تا عمق 40 سانتی متری و همزمان با شخم زدن، افزودن 35 تا 50 تن در هکتار کود دامی پوسیده و کودهای شیمیایی می باشد. میزان اضافه کردن کود شیمیایی به آزمایشات خاک بستگی دارد ولی معمولا 70 تا 80 کیلوگرم در هکتار اکسید فسفر و 100 تا 120 کیلوگرم در هکتار اکسید پتاس به عنوان کود پایه به خاک افزوده می شود. اندکی قبل از کاشت عمل دیسک زدن و تسطیح زمین با ماله صورت می گیرد


خواص درمانی و کاربرد
اسطوخودوس دارای کاربردهای دارویی و زینتی است. اسانس این گیاه دارای خواصی چون آنتی باکتریال قوی، آرام بخش و موثر در درمان رماتیسم است. اسانس این گیاه بطور بسیار گسترده در فرآورده های آرایشی و بهداشتی کاربرد دارد. دمکرده ی گل ها و برگ ها دارای خاصیت بادشکن، ضد اسپاسم و ضدعفونی کننده گی می باشد. این گیاه به دلیل شکل بوته ی کروی اش و رنگ زیبای گل و برگ هایش در فضای سبز شهرها کاربرد وسیعی دارد.
احتیاطات مصرف: در دوران بارداری بایستی از مصرف این گیاه خودداری نمود.
لوسیون ضد لک لاواند دارویی است که از این گیاه حاصل شده و در داروخانه های کشور موجود می باشد. این دارو برای برطرف کردن لک های روی صورت که در اثر آفتاب زدگی یا ... بوجود آمده اند مورد استفاده قرار می گیرد

  
نویسنده : فرزانه (ربابه)دریاباری ; ساعت ٤:٤٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٩/۸/۱٩